Te strenge opvoeding?


#1

Mijn man en ik hebben een zoontje van 2 jaar, een heerlijk, maar heel pittig en actief mannetje. Wij kiezen bewust voor een traditionele opvoeding met veel regelmaat en duidelijkheid. Ja is ja en nee is nee, zo gezond mogelijk eten en drinken, leren luisteren, als hij stout is krijgt hij een beetje straf, normale bedtijden enz.

Steeds vaker heb ik het idee dat we hierin de enige zijn… , voorbeelden de over… Wij willen o.a. (nu nog) niet dat hij snoep/koek krijgt. Overal waar we komen, vooral op een verjaardag, wordt hem van alles toegestopt, en steeds moet ik weer aangeven dat hij dat niet mag hebben. Met alle rare blikken en opmerkingen in de trend van “dat hou je toch niet tegen”, van dien. Als mijn zoontje iets stouts doet, dan waarschuw ik hem 1 of 2 keer, maar dan is het af. Dan pak ik hem bij de arm en spreek ik hem toe dat hij dat niet mag. Ook dan word ik nogal eens raar aangekeken, of er wordt gezegd van “moet dat nu zo streng, dat is toch niet meer van deze tijd?”.

Als ik om mij heen ouders zie die weet ik hoe lang zitten te bedelen of hun engeltje heel alsjeblieft stil wil zijn, wil luisteren, naar bed wil, dit of dat niet meer zullen gaan doen… ik word er doodmoe van. Mijn schoonzusje heef ook 2 van deze hoogheden thuis, beide wat ouder dan mijn zoontje. Ze doen nergens iets op uit, luisteren is er niet bij, janken om het minste of geringste, krijgen alles wat ze willen en eten/snoepen de hele dag! Kinderen zijn tegenwoordig zo, zegt ze altijd. Al veel discussies met haar over gevoerd.

Mijn schoonmoeder heeft het hier ook heel moeilijk mee, want de dames mogen zo’n beetje alles, en bij mijn zoontje is het meestal nee. Herkent iemand zich hierin?? Onlangs hadden we een feestje, en mijn zoontje pakte speelgoed af van een ander kindje. Tja, dat mag niet, dus ik corrigeerde hem vanaf mijn stoel. Hij gaf het speelgoed netjes terug. Een moeder naast mij vroeg me hoe ik dat in hemelsnaam voor elkaar kreeg… In mijn ogen is dit nl. niks bijzonders.

Wat moet ik hiermee doen? Ik en mijn man staan achter onze opvoeding, maar om me altijd maar te moeten verdedigen is erg vermoeiend.


#2

Blijf achter de opvoeding staan. Wij zijn ook redelijk streng vanaf jongs af aan. Wij vinden het normaal dat onze kinderen ons met respect behandelen. Want wij behandelen hun ook met respect. Wij verwachten van onze kinderen dat ze met twee woorden spreken en we fluiten ze ook terug wanneer ze te ver gaan. Komt vaak militaristisch over, maar werkt goed. Mijn man is militair en heeft jongeren opgeleid en is er achter gekomen dat de beleefdheidsnormen soms ver te zoeken zijn bij de jongeren, maar ook bij de volwassenen.


#3

Hoi
Ik zeg blijf zo door gaan.
Wij zijn iets losser in onze uit huis en feestjes snoep beleid maar thuis water, groenten en niet te veel fruit.
Ook ik spreek ze streng toe bij niet luisteren en zo nodig midden in de supermarkt een strafronde.
Ook zijn wij erg trikt in het verkeer, buiten op straat luisteren anders direct straf, verkeergevaarlijke buurt helaas.
Ik merk dat openbare terecht wijzig van kinderen op straat als zielig wordt gezien voor de kinderen ipv krachtig van de ouders.
Mijn motto geen opgevoede kinderen zonder offers of misplaatste schaamte.


#4

Ik vind het maar helemaal normaal dat je je kinderen aanspreekt als ze iets uitsteken dat niet hoort. Mijn plan is ook om mijn dochter (en eventueel andere kinderen) zo gezond mogelijk op te voeden en zo weinig mogelijk koeken te laten eten. Tegenwoordig hebben heel wat kinderen overgewicht van jongsafaan en ik vind persoonlijk dat dat echt niet oké is.


#5

Gelukkig… er zijn nog moeders die mij niet voor gek verklaren… Onderstaand verhaaltje wil ik graag even delen:
Afgelopen week hadden we de verjaardag van een van de dochters van mijn schoonzusje, ze werd 7. Ik had een meisjes kleurboek met kleurpotloden voor haar gekocht. Ze pakte het uit en reageerde heel geïrriteerd! "Nou zeg, dat heb ik allang!! En ze duwde het aan de kant om direct een ander pakje te pakken wat op tafel uitgestald lag.

Ik zal mijn gedachten van dat moment maar even voor me houden… Mijn schoonzusje reageerde van “maar liefje, dan heb je voor je slaapkamer ook een kleurboek”. Jaahaaa, zucht, kreun, met een blik van heb ik jou daar was de reactie van het meiske. Wat moet je daar nu mee?? Mijn man werd boos en zei haar “zal ik het maar weer mee nemen dan?” Ze reageerde niet eens…

En dan de “echte” verjaardag. Hele tafel uitgestald met snoep, spekjes, chips, een grote bak vol M&M’s. Pfff… er zat geen gezond hapje bij. Sommige kinderen vielen aan alsof ze een week geen eten hadden gehad. Ik ben dan zo ontzettend verbaasd dat de overige ouders hun kinderen naar hartenlust laten graaien! Ook niet even vragen of ze iets mogen pakken?? Mijn zoontje mag absoluut niet zomaar iets van tafel pakken! En dan heb ik het over kinderen tussen de 1 en de 6 jaar!

Ik kan het dan gewoon niet laten om er iets van te zeggen, mijn zoontje ziet iedereen snoep naar binnen schrokken terwijl hij zelf aan (eigen meegenomen) gezond hapje zit. Wat is er mis mee om ook wat fruit neer te zetten? Stukje kaas? Of laat het dan een paar kleine kinderkoekjes zijn. Uiteraard kreeg ik van mijn schoonzusje de reactie dat ik weer eens zat te zeuren, dit was een verjaardag! Kinderen eten dan snoep.

Voor het avond eten voor de kinderen was er patat besteld, kleine snacks, pizza stukjes en broodjes shoarma voor de volwassenen. Ik ben weggegaan onder het mom van dat mijn zoontje moe werd (was hij gelukkig ook). Thuis samen lekker soep gegeten.

Mijn zoontje is 2 nu, maar als hij nog wat groter wordt, denk ik dat het erg moeilijk gaat worden om een (naar mijn mening) fatsoenlijke opvoeding aan te houden. Afijn, hij is nu nog klein. Ik hoop dat hij dat nog lang mag blijven…


#6

Tegenwoordig zie je niet anders. Ik ben grootgebracht in Gent, België en op het openbaar vervoer zag je niet anders. Moeders die hun kinderen van school afhaalden , kindjes die nog maar 2 tandjes hadden en al met zo’n grote zak chips in hun handjes zaten. De papfles gevuld met cola. En als ze stout zijn , krijgen ze onmiddellijk de GSM van mama in hun pollen geduwd.

Op een verjaardagsfeestje zou ik persoonlijk nog het een en ander door de vingers kunnen zien, maar ik zou wel zorgen dat er inderdaad ook wat gezonde dingen tussen zitten.

Ik denk dat je je geen zorgen hoeft te maken voor later. Mijn vriend is ook opgevoed op die manier en dat werpt zeker en vast zijn vruchten af. Doe zo verder! Ik vind het knap dat jou kindje luistert en zich zo goed gedraagt, dat zie je niet zo vaak meer de dag van vandaag.


#7

Ja is ja en nee is nee. Dat is natuurlijk heel goed blijf dat bij behouden. Maar een kind tussen zo veel andere mensen en vooral kinderen aan de arm pakken en wijs maken van wat hij niet mag is natuurlijk niet leuk voor hem vergeet niet dat kinderen ook schaamgevoel hebben alleen kunnen ze dat niet zo laten zien hoe wij dat doen. Denk toch ff na over als jouw man je tussen zoveel mensen aan je arm pakt en zegt dat hij t niet leuk vindt dat jij met tim en tom praat zal je niet leuk vinden. Verdedig je zelf niet wnr mensen rare opmerkingen maken zeg gwn mijn kind mijne regels :smile:


#8

Heel herkenbaar! Wij proberen ons zoontje ook zo op te voeden en lopen tegen dezelfde reacties aan.
Ik vind t juist goed dat je je kind zo opvoed
Daar heb je kater profijt van. Bij jezelf blijven en doen zoals jij t goed denkt te doen
Los van wat anderen er van vinden
Ik denk dat je op deze manier een heel fijn mens op deze wereld zet!


#9

Hallo!! Alsof ik mijn eigen verhaal lees hier! Wij zijn ook “streng” volgens anderen maar voelen ons hier goed bij. Ons zoontje voelt zich hier het beste bij. Regelmaat, rust, duidelijkheid, goede grenzen enzovoort. Ook hier alleen water en zoveel mogelijk gezonde voeding. Het scheelt hier nu nog dat hij ook bijna 2 is en nog niet geeft om snoep en koek. Hij kent snoep niet en kan een traktatie op de peutergym rustig afstaan of inruilen bij mij voor een stuk fruit, #loedermoeder :speak_no_evil:. Zolang we het nog tegen kunnen houden proberen we dat. Dus op je vraag wat je er mee moet doen: volhouden. Het is jullie kind, jullie opvoeding!


#10

Wat fijn om te lezen dat er meerdere ouders hun kroost wat strenger opvoedt! Mijn zoontje zit nu echt in een fase dat hij ontzettend doorzeurt, doordramt, of gaat huilen/gooien als hij zijn zin niet krijgt. Pffff…… jee, soms duren mij de dagen erg lang.

Maar ook in deze periode blijf ik best streng tegen hem. Ja is ja, en als ik nee heb gezegd blijft het nee. Hoe meneer de boel dan ook bij elkaar krijst! Soms met (een beetje) straf, of negeren, maar hij moet gewoon blijven luisteren.

Nu heb ik vooral met mijn schoonmoeder nogal wat te stellen… Haar beide kleindochters mogen zo’n beetje alles, en hoe harder ze blèren, hoe sneller dat ze hun zin krijgen! Vooral op snoep gebied… Mijn zoontje kan soms ook behoorlijk “commanderen” tegen oma, maar dat mag hij echt niet! Ze zegt dan van : laat hem toch, deze fase gaat vanzelf weer over. Om vervolgens precies te doen wat hij wil!

Als ik er iets van zeg, dan moppert ze wat dat ik toch niet altijd maar zo streng moet zijn. We hebben al niet zo’n goede band, en ik wil ook niet te veel tegen haar in gaan. Met mijn eigen moeder heb ik hier gelukkig nooit last van. Zij zegt juist van: jij bent zijn moeder, jij geeft de grenzen aan, jouw grenzen zijn mijn grenzen.


#11

Goed bezig hoor! Wij zijn iets losser met snoepjes. Ons zoontje van 2 mag op een feestje of in het weekendje wel eens een snoepje of een chipje. Maar zeker niet te veel. Als hij iets doet wat niet mag, corrigeren we hem. Als hij echt niet luistert, gaat hij even naar de gang. Daarna leg ik hem uit waarom hij er stond en knuffelen en kusjes geven… niks meer aan de hand. We kunnen hem met een gerust hart ergens mee naartoe nemen, want hij luistert en is netjes. Hij ruimt zelfs uit zichzelf speelgoed op :grinning: Ik heb ook een hekel aan brutale kinderen. Goed om te lezen dat er nog mensen zijn die hun kinderen wel opvoeden :wink: kinderen houden van structuur.


#12

Ik vind het altijd leuk om verhalen op te zoeken/te lezen over opvoeding en ontwikkeling. Vooral over dingen wat ik wel eens moeilijk vind, bv. als mijn zoontje zit te krijsen of gooien met speelgoed enz.

Maar als ik dan de “adviezen” soms lees… echt, ik lach me een breuk! :face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow: Onlangs las ik een stukje over dat als kinderen schreeuwen: je altijd rustig moet blijven, nooit boos moet worden, lief uitleggen waarom mama het niet leuk vind dat hij of zij schreeuwt, en meer van die dingen.

Of bv over straf: dat je een kind nooit! fysiek (tikje voor de billen) mag straffen want dan kunnen ze zwaar getraumatiseerd raken op latere leeftijd?? Ik denk dan vaak, ga maar eens een paar dagen op mijn zoontje passen, eens kijken of je er dan nog zo over denkt. :roll_eyes::roll_eyes:

Afijn, opvoeden blijft een kunst, en alle ouders en kinderen zijn verschillend. Ouders doen wat ze het beste lijkt voor hun kind. Ik en mijn man zijn best streng, en gaan we ook niet veranderen, deze opvoeding werkt het beste voor ons zoontje. Hij is pittig, maar ook erg lief en luistert goed.


#13

Hey, ik denk dat je gewoon moet doen wat je zelf denkt dat het beste is. Ik heb 2 dochters van 4 en 1,5 jaar, en ze zijn totaal verschillend. Wat bij de ene werkt, werkt niet altijd bij de andere en omgekeerd. Wat ik vooral geleerd heb is dat je geduld moet hebben (en dat heb ik zelf veel te weinig). Als je zelf onrustig bent en gehaast, voelen kinderen dat aan en nemen ze dat vaak van je over. Maar bon, niet altijd gemakkelijk! Wat bij ons helpt, is de meisjes bij alles te betrekken. Als ik strijk, mogen ze de zakdoeken strijken op mijn schoot, als ik groentjes plant ik de moestuin, krijgen ze hun eigen materiaal en dan doen ze mee. En als ik kook doen ze ook zoveel ze kunnen (afhankelijk van de leeftijd uiteraard). Wat dat betreft heb ik zonet nog een leuk youtube kanaal ontdekt, de klusketiers, koken en knutselen door kinderen voor kinderen.


Mijn beide kindjes vinden het de max, en de gerechtjes zijn echt gemakkelijk en leuk om samen met hen te doen, want ze zijn nog te klein om het alleen te doen.
We proberen de laatste tijd ook wat technieken van Montessori toe te passen, door ze zoveel mogelijk zelf te laten doen (afwasmachine inladen, tafel dekken, …). Kinderen kunnen in ieder geval meer dan we soms denken, we moeten hen gewoon de kans geven om het te leren, en dat vraagt… tijd en geduld. En dus, als mijn oudste weer begint te roepen, soms gewoon voor een prul of omdat ze haar goesting niet krijgt, dan leid ik haar af met een nieuwe activiteit, iets dat we samen kunnen doen en dat werkt meestal wel. En indien niet, dan gaat ze naar een paar kalmeer pogingen in de hoek. Als we bij anderen op bezoek zijn, is het inderdaad soms moeilijk om je te houden aan de afspraken van thuis omdat andere kinderen misschien meer of minder mogen, maar we doen toch ons best om vol te houden. Maar ik denk dan, maakt niet uit, thuis pakken we het op onze manier aan.
Iedereen doet wat hij kan en iedere gezinssituatie is anders…

#15

Hier thuis ook geen snoep. Volkoren koekjes of rozijnen en ook niet teveel. Op verjaardagen ben ik wat minder streng. Dan mag hij best een keer snoepen, maar we hebben geluk, hij eet liever tomaatjes, worst kaas of komkommer en soms een chippie op een verjaardag. Snoep vind hij niet boeiend. Overigens ben ik blij dat er op de kinder verjaardagen waar wij komen ook altijd gezondere keuzes staan.
Hier is nee ook nee en ja ook ja. Al moet ik wel zeggen dat hij nu in zijn peuter puber fase ook echt minder goed luistert hoor! Maar ja, dat hoort er bij. Nu is het 1x waarschuwen en dan zeg ik: moet je op het stoeltje? Meestal is dat genoeg, want dat time out stoeltje is echt niet leuk haha. Ik heb wel echt een wildebras, buiten wil hij echt super makkelijk weg lopen als hij een andere kant op wil, wat ik echt vervelend vind. En hij ziet geen gevaar wat betreft verkeer. Helaas ben ik door omstandigheden ook niet in staat om de hele tijd achter hem aan te rennen. Dus we hebben zo’n pols bandje. Nou commentaar joh dat we krijgen! Het is toch een kind en geen hond?? Meestal is mijn antwoord: liever zo dan dat hij word aangereden door een auto! Of in de sloot ligt.


#16

Op 't gebied van snoep ben ik op verjaardagen iets minder streng al vind ik 't wel normaal dat je iets vraagt en niet zomaar pakt. Voor de rest ben ik 't helemaal met je eens hoor, ik heb er 3 en merk dat ze de structuur juist fijn vinden. Hoe jong ze ook zijn, samen opruimen, niks afpakken, op tijd naar bed, beleefd zijn enz… Zo hoort 't in mijn ogen gewoon! En inderdaad, 1 of 2x waarschuwen en dan volgt er een consequentie. Doe je dat niet en blijf je maar waarschuwen nemen ze toch niet meer serieus straks?!


#17

Dag lieve moeders,

Ik had afgelopen weekend een “leuke” aanvaring met mijn schoonzusje… We waren 's middags even op visite bij mijn schoonouders. Prompt komt zij ook met haar beide hoogheden aanzetten. Wij liggen elkaar al niet geweldig, maar qua opvoeding is het tussen ons helemaal een verschil van dag en nacht.

Mijn schoonmoeder had allerlei lekkers op tafel gezet. Veel zoetigheid, maar gelukkig ook gezonde hapjes. Mijn zoontje mag niet zo maar iets van tafel pakken, dat weet hij heel goed, en daar luistert hij ook goed naar.

Zijn beide nichtjes vallen aan alsof ze een week niks gehad hebben, en proppen zich in no-time vol met al het zoets wat er staat. Sterker nog: ze graaien elkaar het snoep uit de hand met een hoop kabaal erbij van “nouhou, die wilde IK”… Tja, dus mijn zoontje pakte ook wat van tafel, maar keek mij direct aan met een blik van “dit mag volgens mij niet”. En dat mag ook niet, dus ik zeg hem dat hij dat terug moet leggen, dat hij weet dat hij zo maar niet wat mag pakken, en dat hij eerst mama of papa moet vragen.

De reactie die ik van mijn schoonzusje kreeg… pffff…. word er nog kwaad om :
“Gut gut, komt de perfecte mama ook weer aanzetten hoor!” En het eeuwige “dat hou je toch niet tegen”, en “foei, stel je niet aan, het zijn kinderen, die doen dat!”.

Rustig reageren heeft geen zin, want luisteren naar wat ik te zeggen heb heeft ze nog nooit gedaan. Gelukkig bemoeide mijn man zich er ook mee (wat hij in geval van zijn zuster nauwelijks doet), hij zei ook kort van “dat willen wij gewoon niet”.

Maar ja, mijn zoontje begon hard te huilen! Hij snapte niet dat zijn nichtjes de tafel leeg mogen (vr)eten, en hij mag niks pakken. Afijn, heb een bakje uit de keuken gepakt, daar wat gezonde hapjes in gedaan, hem verteld dat dit ene bakje speciaal voor hem was, en hij was weer blij!

Mijn schoonmoeder weet op zo’n moment niet waar ze het zoeken moet, en op zich vind ik dat wel sneu, maar ze kiest toch altijd voor haar dochter. Ach, laat de teugels toch wat vieren zegt ze altijd… Hij is toch een lief mannetje wat goed luistert?? Klopt, maar dat wil ik wel zo houden!!!

Zo, even weer een verhaaltje van mij afgeschreven… Het blijft voor mij echt moeilijk om onze “strengere” opvoeding te hanteren. Maar we doen het wel.


#18

Daar hebben kinderen gewoon baat bij. Regels geven veiligheid.


#19

Wij zijn ook redelijk streng voor onze kids, onze mannen zijn 2 en 3 dus is het erg fijn dat er “rust” (dit is vaak een behoorlijke uitdaging) en regelmaat is. Wij hebben voor feestjes de uitzonderingsregel ze mogen 2x om iets van de tafel vragen of taart en 1x iets van de tafel (als er groente op tafel staat mag dit naar hartenlust worden gegeten zonder te vragen een extraatje). Ik ben niet anti snoep of pro gezond maar ben wel van mening dat goede keuzes maken zo jong mogelijk aangeleerd kan worden. Maar wil ook niet dat ze niet mee kunnen gaan met de andere kids op een feestje. De jongens vinden het geweldig dat ze iets extra mogen en vragen dit altijd keurig. We zijn hier pas mee begonnen toen de jongste 2 was omdat ik door had dat de oudste van 3 feestjes niet leuk vond omdat hij daar niks mocht. En eerlijk is eerlijk op een feestje neem ik zelf ook iets extra’s.


#20

Iedereen doet het op zijn of haar eigen manier. Wij hebben geen snoep in huis, maar op feestjes bij een ander mogen ze (met mate) snoepen.

Bij afpakken van speelgoed laat ik het ze in eerste instantie zelf oplossen. Soms gaat dat goed, vaak nog niet en dan help ik daarbij door te laten zien wat de gevolgen zijn, dat het kindje waarvan het speelgoed is afgepakt nu erg verdrietig is bijvoorbeeld. En dat je ook om iets kunt vragen ipv het af te pakken.

Soms krijg ik vragen over onze opvoedstijl. Als het uit interesse is praat ik er graag over. Discussies ga ik niet aan. Je doet wat het beste is voor je kind en voor je gezin. En dat is niet overal hetzelfde, want niet iedereen denkt hetzelfde over zaken als gezond eten of heeft evenveel geduld. En dat hoeft ook niet.