Schuldgevoel naar mijn man en kindje


#1

Hoi hoi,

Ik ben nieuw hier en ik wil gewoon mijn verhaal even kwijt.
Even in het kort: ik ben getrouwd en heb een kindje van 4. Mijn man en ik proberen al 3 jaar een tweede kindje te krijgen… echterzit het totaal niet mee. Na 11 miskramen en een EUG verder ben ik nog niet blijvend zwanger. We zijn hier zo intens verdrietig over… het doet ons letterlijk pijn. En daarbij komt ook nog het schuldgevoel naar mijn kindje. Ik gun haar een broertje of zusje, heel erg, maar omdat ik het haar niet kan geven voel ik mij zo schuldig en verdrietig!
Artsen kunnen helaas geen oorzaak vinden… dus nu spookt de laatste tijd de vraag door mijn hoofd, hoe lang ga ik of gaan we, dit nog volhouden? Tot waar gaan we! Wanneer gaan we de beslissing maken dat het goed is zoals het is. Op een of andere manier kan ik het niet loslaten en komt de schuldgevoel naar mijn dochter en man… het voelt echt als falen…

Ik weet niet of er nog meer mensen zijn met dit gevoel? Of er mensen zijn met tips? Deze zijn van harte welkom!

Bedankt voor het lezen


#2

Jeetje wat een verhaal, ik wil jullie heel veel sterkte toewensen en kracht.:cherry_blossom::blossom::cherry_blossom::blossom:


#3

Hoi,
Ik kan me heel goed voorstellen dat je je kind een broertje of zusje gunt. Maar wat niet is, dat is niet (op dit moment). Ik zou 't schuldgevoel loslaten. Je kindje heeft daar niets aan. Je doet je best voor hem of haar, en dat is wat telt! :slightly_smiling_face:
Ik herken 't proces omdat mijn vriend en ik daar ook lang in hebben gezeten. Mijn dochter is 5,5 jaar en we proberen sinds 4,5 jaar opnieuw zwanger te worden. Dat is nu eindelijk, sinds kort gelukt! Hiervoor zijn we ook naar 't ziekenhuis geweest en hebben we IUI behandelingen gehad, maar uiteindelijk lukte 't spontaan tijdens een zelf ingelaste pauze na een vroege miskraam.
Heel bijzonder en ik gun 't jou ook echt van harte. Wel ontzettend heftig en naar zeg dat je zoveel miskramen hebt gehad!
Persoonlijk zou ik wel zoeken naar de oorzaak bij jou en/of je man, maar wellicht doe je dat al. Eet/drink je gezond? Beweeg je voldoende? Doe je vooral dingen die je leuk vind, waar je ontspannen van wordt? Bij mij werkte het ook om er niet teveel mee bezig te zijn. Er zijn tenslotte nog meer en andere, belangrijke dingen in 't leven :slightly_smiling_face: Ik wens je heel veel succes!!


#4

Wat erg voor jullie als dat jullie grote wens is. Sterkte


#5

Wat heftig en wat een verdriet :cry:
Het lijkt mij vreselijk om dat door te gaan wat jullie nu meemaken.

Geen idee of je hier iets aan hebt, maar ga je ook naar een maatschappelijk werkster (via ziekenhuis) of zit je ook in een praatgroep met lotgenoten? Ik weet dat ik er zelf veel aan heb gehad. Het klinkt wat zweverig, maar ik ben er ook heilig van overtuigd dat een medium (zeg maar iemand die meer voelt en ziet dan anderen) bepaalde energie kan vrijgeven of vormen of hoe je dat ook maar wilt noemen. Energie die je met je meedraagt en die je mee krijgt van je omgeving. Zelfs in je huis.

Ik kan wel zeggen dat je absoluut geen schuldgevoel moet hebben, maar het is jouw gevoel en niemand kan dat voor je bepalen. Luister naar je gevoel, die is sterker dan je denkt. En soms moet je helaas heel diep gaan voordat je er sterker uitkomt.

Heel veel sterkte en toch ook geluk en liefde met je gezin.


#6

Jeetje, wat heftig zeg. Ik wil je veel sterkte en kracht wensen.
Ik weet helaas hoe hardnekkig schuldgevoelens kunnen zijn, hoewel vaak totaal niet helpend. Ik zou je aanraden om er met een professional over te praten.


#7

Beste Frommel89,

Ik hoop dat je inmiddels kunt inzien dat je je niet schuldig hoeft te voelen over de situatie. Soms krijgen we iets niet wat we graag zouden willen. En soms gebeuren dingen ook met een reden, ook al zien we die reden nu niet. Ik zou willen dat het anders voor jou was. Maar het zou jammer zijn als schuldgevoelens de overhand nemen waardoor jullie niet meer kunnen genieten van elkaar en jullie dochter. Ik heb ooit een spreuk gelezen waar ik zelf wel veel aan heb. Hopelijk helpt het ook jou of anderen om los te kunnen laten:

The primary cause of unhappiness is never the situation, but your thoughts about it - Echkart Tolle

Ik wens jou en jouw gezin nog veel liefdevolle momenten toe in het hier en nu. Koester wat je nu hebt, je geeft jezelf, jouw partner en jullie dochter daarmee een groot cadeau.


#8

Wat heftig. Heel veel sterkte.

En herkenbaar ook. Mijn dochter is nu bijna 10. Toen ze 3 was besloten mijn man en ik dat we graag voor een 2e wilden gaan. We wisten dit eigenlijk al langer, maar door omstandigheden besloten we nog te wachten. Maar op de juiste omstandigheden wachten ging niet langer, die komen vaak niet.
We zijn in totaal 5 jaar bezig geweest, 5 miskramen en 1 buitenbaarmoedelijke zwangerschap, waarbij ik kantje boord heb gelegen, en nu hebben we een prachtige zoon, die inmiddels 2,5 jaar is.
In die 5 jaar tijd kwamen we niet in aanmerking voor hulp, ik had immers bewezen dat ik een kind op de wereld kon zetten en dat ik zwanger kon worden. Tot op heden weet ik niet waarom het niet lukte.
Ergens diep in mij zou ik graag nog een kindje willen, maar ben te bang om die heftige tijd weer mee te maken. Ik weet niet of ik dat allemaal nog aankan, geestelijk niet, maar zeker ook lichamelijk niet. Bovendien zit ik in de risicogroep, niet alleen door leeftijd inmiddels, maar ook door mijn voorgeschiedenis. Nog meer redenen om niet verder te proberen. Mijn droom van een groot gezin heb ik helaas naast me neer moeten leggen.

Wel kan ik je vertellen dat ik met de laatste 2 zwangerschappen extra medicatie heb gehad waardoor men (lees het ziekenhuis) dacht dat het zou kunnen helpen bij het innestelen van het bevrucht eitje.

Misschien kan het voor jou ook helpen.

En het gevoel van falen?? Oh ja, absoluut.

Ik wens je alle liefde toe. :kissing_heart:


#9

Wij wilde graag ook een 2de kindje maar doe omstandigheden is dit niet meer mogelijk.
Ik heb er heel erg mee gezeten maar op een gegeven moment de knop omgegooid. Ik ging zo in de put zitten dat ik niet genoot van het lieve mooie mannetje dat ik wel heb!
Dus pas daar voor op. Ik denk dat dit namelijk erger is voor je kindje dan het niet hebben van een broertje of zusje.
Ik ben de voordelen gaan benadrukken voor mezelf.
Alle tijd en aandacht voor mijn zoontje.
We houden geld over om vaker leuke bijzondere dingen te doen zoals, pretparken en verre reis ect.
Hij heeft zin neefjes vlak bij wonen.

Wat ik dus vooral wil zeggen. Geniet van het kindje dat er is en probeer de positieve kanten te belichten. Heel veel sterkte


#10

De wens voor een 2e kindje kan ontzettend sterk zijn, ik heb dat eerder met een kennis van mij meegemaakt. Maar bedenk alsjeblieft wel dat jullie al een gezond kindje hebben mogen krijgen, dat is voor veel stellen niet eens weggelegd. Ik en mijn man hebben 1 zoontje, en hij is echt een geschenk voor ons dat hij er überhaupt is.

Zoals ook Angel zegt, probeer echt te genieten van jullie kindje! Zet de knop om, heb vooral geen! schuldgevoel want dat is helemaal nergens voor nodig. Een gezin met 1 kindje is net zo goed compleet.

En wie weet, als jullie er meer berust in zijn, gebeurt het misschien vanzelf dat er alsnog een kindje bij mag komen.

Veel liefs,


#11

Ik bedacht me nog het volgende; is jouw progesteronspiegel al eens bepaald? Een te lage spiegel kan miskramen verklaren.