Niets durven zeggen


#1

Hoi iedereen.
Nou mijn vraag is een beetje raar misschien en het is eigenlijk vooral omdat ik er zelf nogal mee worstel.
Ik ben 25 jaar en heb een zoontje van bijna 1,5 jaar oud. Nu is het zo dat ik en mijn man nogal mensen zijn van “de goede vrede”. We reageren beide altijd netjes, rustig en zullen nooit uit zijn op ruzie. Maaaar…
Dan heb je een kindje. En je wilt dat iedereen daar mee omgaat zoals je zelf doet. Nu wisten we voordat ik zwanger werd dat we nogal omgeven zijn met dominante mensen en dat dit dus best een uitdaging beloofde te worden.
We hebben het er vaak over wat onze grenzen precies zijn en wat we wel en niet ok vinden en wanneer we er wat van kunnen en mogen zeggen. Dit brengt mij meteen op mijn probleem. Op het moment dat iemand wat doet waar ik op zn zachts gezegd niet blij mee ben. Dan bevries ik en durf ik er niets van te zeggen. Op zo’n moment spelen er duizenden gedachtes door mijn hoofd van hoe, wat , serieus? Maar dat er wat uitkomt ho maar. Even als voorbeeld. Wij willen absoluut niet hebben dat iemand het speentje van ons kindje in zijn of haar eigen mond doet. Als is het maar om hem zo genaamd “schoon te maken” we willen het gewoon niet hebben. Nu doet iemand van de familie het gewoon recht voor mijn neus en stopt het speentje weer terug bij mijn zoontje in zn mond en ik zeg gewoon helemaal niets !! Er komt gewoon niets uit. En daarna voel ik me zo’n waardeloze moeder en zo ontzettend schuldig! Ik heb ook geen idee waarom ik er op dat
Moment niets van zeg. Ja waarschijnlijk om ruzies te voorkomen en dat is prima als het om jezelf gaat. Maar niet als het om je kindje gaat.
Heeft iemand van jullie dit ook? Of heeft iemand een idee hoe ik hier verandering in kan brengen.
Dankjulliewel alvast’


#2

Hoi, een lastige kwestie. Er zal bij jou een gedragsverandering moeten plaats vinden, want anders veranderd er niks en blijf jij frustreren. Af en toe is het goed om mensen te confronteren met hun gedrag. Dit hoeft absoluut niet op een agressieve manier. Voorbeeld: Waarom steek jij de speen van mijn zoon in de mond? En daarna leg je uit dat je het vies vind en dat onder de kraan afspoelen een betere optie is. :cherry_blossom::blossom:


#3

Wat lastig voor je dat je wel heel duidelijk weet wat je wel of niet wil maar dat je het niet goed weet te verwoorden.

Mijn advies zou zijn om een zin te verzinnen die je de volgende keer kunt gebruiken als je het aan ziet komen.
Bijv; och doe dat maar niet, hij had vannacht wat koorts en hij is zo vatbaar, kom maar hier dan spoel ik hem wel even af. En dan gewoon overpakken en af gaan spoelen.

Het zal je misschien helpen om een reactie te geven die niet uit jouw eigenbelang is maar vanuit “het beste” voor je kindje. Daar kunnen ze niet over discussiëren.

Ga vooraf niet te veel situaties over-evalueren, dus wat als dit of wat als dat, dat put je uit. Vertrouw op jouw instinct en handel op dat moment zoals het voor jou goed voelt.

Veel succes! Liefs, Lieke


#4

Dankjewel voor de reacties! Het is inderdaad zo, ik ga het eens zo proberen.
Ik vind het gewoon heel stom van mezelf. Maar als ik het inderdaad op zo’n manier zeg dan kunnen ze er niet negatief op reageren ja.
Dankjewel! Groetjes


#5

Ooo ik heb dat precies het zelfde, wij zijn ook heel meegaand en gaan niet snel tegen mensen in, mijn dochter wordt ook niet echt streng opgevoed en als ik dan met mn zus ben heeft zij allerlei regels enzo voor dr waar ik het helemaal niet mee eens ben, en toch durf ik er nooit wat van te zeggen, voel me dan ook altijd zo stom achteraf. Hopelijk hebben mensen hier goeie tips voor je, en heb ik er ook nog iets aan haha


#6

Hoi,

Ik heb hier ook altijd last van gehad, maar tegenwoordig zeg ik tegen mijzelf als er zoiets aan de hand is: ja, maar IK WIL dit niet, dus waarom zou ik dat moeten laten gebeuren? En dan zeg ik er wat van en dat lucht zo enorm op! Soms hebben mensen niet eens door dat ze iets doen of zeggen wat in jouw ogen echt niet kan en als je er niks van zegt, zal er ook nooit wat veranderen. Mijn moeder geeft mijn dochter altijd veel limonade of diksap, terwijl ik dat thuis veel minder doe (meestal water, melk of thee). De dagen erna wil ze dus absoluut geen water hebben, alleen maar diksap. Elke keer was ik daar kwaad over maar zei niks, omdat mijn moeder het “altijd zo goed weet”. Uiteindelijk toch wat van gezegd en nou gebeurt het niet meer. Ik weet het, het vergt heel veel moed en lef om over die drempel te gaan! Maar uiteindelijk is het zoveel beter voor iedereen.