Mijn zoon praat niet meer tegen mij


#1

Deze vraag heb ik al een hele tijd, maar ik weet niet goed bij wie ik ermee terecht kan. Mijn zoon Djino weigert al een half jaar om met me te praten of mij in zijn kamer te laten. Zijn broer is gaan studeren na de middelbare school en daar ging hij veel mee om. Wat kan ik het beste doen? Ik maak hem elke dag gepaneerde kipstukjes, want dat is zijn lievelingsgerecht, maar zonder kip laat hij mij niet binnen. Ik kan hem niet verplichten iets te doen want hij is 23 en al een jaar afgestudeerd van de middelbare school. Ik ben bang dat het misschien temaken heeft met de moeilijke situatie rondom mijn man, maar hij negeert dat onderwerp net zo erg als al het andere wat ik tegen hem probeer te zeggen. Heeft iemand hier misschien soortgelijke situaties meegemaakt? Volgens de huisarts kan niemand hem verplichten om naar een psycholoog te gaan. Ik kan hem wel wettelijk uit huis gooien, maar dat gaat mij echt wat te ver. Iemand een idee? Ik ben ten einde raad.


#2

Pff wat een ongelooflijke situatie. Is er misschien iemand in jullie omgeving waar jullie beide goed mee praten en die een soort mediator kan zijn. Aangezien directe communicatie niet mogelijk is? Een andere optie is misschien hem een brief te schrijven met daarin duidelijk vanuit jezelf geschreven wat deze situatie met je doet en hoe je graag zou willen dat het zou zijn. Natuurlijk wil je je kind niet zomaar buiten de deur zetten echter kan het zo ook niet doorgaan. Zonder de situatie te kennen kan het natuurlijk zeker zijn dat hij veel pijn heeft wat dit gedrag veroorzaakt echter dat geeft hem geen recht jou zoveel pijn te doen. Maar het is wel belangrijk dat jij hem dat aangeeft en hem echt duidelijk maakt wat dit met jou doet. Dat vergt wel dat je echt ‘bloot’ moet geven. Ik wens je veel sterkte en wijsheid


#3

Bedankt voor je reactie. Ik heb je advies opgevolgd en hem een geschreven brief onder de deur geschoven omdat er echt niemand is waar hij nog mee wil praten. Ik had zijn broer gebeld, maar die liet hij ook niet binnen. Het deed mij erg veel pijn om te zien. Ik heb in de brief gezet dat ik hem geen kip meer zal klaarmaken tot dat hij met met me komt praten. Ik vermoed dat hij moeite heeft met het verwerken van het plotselinge overlijden van mijn man. Djino en zijn broer waren niet thuis toen hun vader in de gracht viel. Ik leg nu 's avonds ander eten voor hem klaar dat ik zelf ook eet, maar hij heeft het afgelopen avond niet opgegeten en ik ben bang dat hij zichzelf expres aan het uithongeren is om een punt te maken. Ik ken hem wel langer dan vandaag, dus op een gegeven moment zal hij wel weer gaan eten, maar ik zou het zo fijn vinden als het eens zonder weerstand verliep. Nogmaals bedankt voor je reactie en ik hoop dat ik snel merk of het iets heeft uitgehaald.


#4

Wat een ontzettend verdrietige situatie Mams. Ik begrijp dat uw man onverwachts is overleden. En dat sindsdien uw zoon zich afsluit voor (zo goed als) iedereen. Ik las al het mooie advies om hem te schrijven. Ik ben geen deskundige maar mogelijk is het een idee om dit vaker te doen; brieven aan hem schrijven om op deze manier in contact met hem te blijven. Zodat hij uw zorg en gedachtes over de situatie (en alledaagse dingen) zo meekrijgt/kan lezen. En heb nog een suggestie om contact te zoeken met een (rouw)deskundige die kan adviseren en handvatten geven wat te doen in relatie tot uw zoon. Veel sterkte!


#5

Lieve moeder,

Het klinkt wellicht hard maar ik zou geen eten meer voor hem maken als hij niet normaal doet.
Dit is een vorm van emotionele chantage die niet te rechtvaardigen is door de dood van uw man.
Je kunt een deskundige erbij halen en hem desnoods in een opvang laten wonen want dit is geen doen.


#6

Mams, wat pijnlijk! Mogelijk zit je zelf ook nog met een stuk rouwverwerking, klopt dat? Extra moeilijk voor jou dat je zoon zich afsluit. Wat doet dat met jou? En heb je steun in omgeving bij eigen verwerking, voel je je begrepen of voel je je alleen hier in?