Hoe omgaan met gedrag schoonmoeder

Bedankt aan degenen die de moeite willen doen om dit te lezen, het is namelijk een hele boterham. Maar ik ben het zo beu dat ik het even van me af moet schrijven. Sinds de geboorte van ons eerste kind weet ik me echt geen raad meer met mijn schoonmoeder. Ik doe steeds mijn best om positief te blijven, maar ik begin stilaan gek te worden. Het grootste punt is dat ze gewoon heel erg opdringerig is sinds hij geboren is. Ik dacht eerst : oké, logisch dat ze enthousiast is over haar eerste kleinkind en hem graag ziet, maar bepaalde zaken gaan me dus echt te ver. Tijdens de kraamperiode was het echt heel erg; ze vond het normaal om iedere 2 dagen langs te komen en zei ook gewoon dat ze kwam ipv te vragen of dit misschien uitkwam. Ze was ook de enige grootouder die na 2 sec vroeg of ze de baby mocht vasthouden. Mijn man en ik hadden dit liever niet, omdat we hem gewoon nog even aan ons wouden laten wennen, hij was tenslotte nog maar 5 uurtjes oud ofzo. Maar ze bleef aandringen, waardoor we het uiteindelijk toch hebben toegelaten. Dan heeft ze hem ook zonder te vragen doorgegeven aan mijn schoonzus. Zij had wel heel hard door dat we dit niet leuk vonden, maar kreeg zelf de kans niet om te weigeren want ze duwde onze zoon praktisch in haar armen. Dan wou ze per se nog een keer langskomen in het ziekenhuis terwijl ze wist dat ik de eerste nacht niets geslapen had en de vroedvrouwen zelfs letterlijk zeiden dat ik best even geen bezoek kon ontvangen, omdat ik echt even moet kunnen bijslapen en de baby waarschijnlijk over prikkelt was van het bezoek. Dit kon haar niet tegenhouden. De baby was eindelijk in slaap gevallen op mijn man na lange krampjes en wou ze hem weer meteen bij haar. Man heeft duidelijk gemaakt van liever niet en begon ze te zeuren dat ze dit echt niet fijn vond dat ze hem niet mocht pakken. Haar eigen man en mijn schoonzus zeiden toen dat ze moest stoppen, omdat zij haar gedrag duidelijk ook niet oké vonden, maar ook dit hield haar niet tegen. Toen de baby even terug begon te jammeren en mijn man er wat mee rond wou stappen, stond ze mee recht om recht in het gezichtje van ons kindje te praten ‘ooh maar zo had ik ook met jou kunnen rond stappen hoor, dat had ik nu toch ook kunnen doen.’ mijn man die ondertussen boos werd zei dat ze moest stoppen en dat ze hem nog wel genoeg zou kunnen pakken. Haar antwoord ; jij toch ook. Mijn man zei dan van ja het is dan ook mijn zoontje. Haar antwoord : toch ook van mij. De spanning was dus echt te snijden en ik had een heel slecht gevoel toen ze vertrok dat ze dit waarschijnlijk vaker ging doen. Geen onbelangrijk detail : ze rookt en vindt het precies normaal dat ze hem mag pakken ook al heeft ze net gerookt en stinkt ze er enorm hard naar. Het is toch niet zo moeilijk om even een half dagje niet te roken als je bij ons bent? En ik spreek uit ervaring want ikzelf ben gestopt met roken vanaf ik wist dat ik zwanger was, dus als ik dit kan, kan zij dit ook voor een korte periode is mijn mening.

Eenmaal thuis kwam ze dus enorm vaak langs, zogezegd om ons te helpen, goed bedoeld maar dit was natuurlijk niet te reden. Ze wou haar kleinzoon gewoon zo veel mogelijk kunnen pakken (en doorgeven aan de schoonzus en stiefvader van mijn man.) Ze was ook aan het zeuren dat mijn zoontje zo vaak sliep als zij kwam zodat ze hem niet kon pakken. Als we zeiden dat het niet goed uitkwam, stond ze toch voor de deur. Ze liet ook niet altijd iets weten en kwam dus onverwachts langs op de meest vervelende momenten. Ik had ook examens die periode en kan ectt niet leren als er andere mensen in huis rondlopen. Ze bleef enorm aandringen om voor ons te koken en eten langs te brengen, zodat ik kon studeren. Na lang zeuren heb ik hier ja op gezegd omdat dit misschien toch wel handig kon zijn, ook al wist ik dat dit eigenlijk een excuus was om nogmaals langs te komen en te blijven plakken. Stond ze plots voor de deur met alles : ze kwam hier koken. Heel leuk op ons niet zo grote appartement om te studeren met mijn kibbelende sm die enorm veel lawaai maakte met potten en pannen en natuurlijk ook vaak de baby wou vasthouden. Toen we een keer langsgingen had een vriendin van haar als kadotje kleertjes gegeven, maar deze waren op de groei gekocht en dus nog veel te groot. Pakt ze hem plots uit mijn armen en begint ze hem uit te kleden. Ik vraag wat ze aan het doen is ; ooh hem even omkleden zodat ik een foto kan sturen naar mijn vriendin met de kleertjes. (de baby was toen 1 maandje oud en zij deed net alsof hij een pop waa, het arme kind begon uiterazrd te huilen) Zowel mijn ouders als die van mijn man zijn gescheiden en beide onze grootouders leven nog. Genoeg mensen dus die onze zoon graag af en toe eens zouden zien. Maar zij zijn totaal niet opdringerig en wachten gewoon tot we zelf voorstellen om eens langs te komen. Het bezoek was dus echt niet eerlijk, aangezien sm de baby zo een 4 a 5 keer per week zag, waardoor we ook geen fut meer hadden voor andere bezoeken. Ze was er ook zo hard van overtuigd dat we doodop waren door de baby en hem dan maar eens naar haar moesten brengen of ze hier moest komen helpen thuis, maar we werden moe van haar en haar gedrag. En dan verwachtte ze ineens wel dat we met ons zoontje van 2 maanden oud maar even een gans tuinfeest in orde gingen zetten voor haar man terwijl zij met hem weg ging. (ons eigen huishouden hebben we volgens haar geen tijd voor, maar hiervoor dan wel?)
Het werd erger en erger, ze was er ook steeds enorm op uit zijn om hem te pakken, het hielp ook niet als we zeiden dat we dit niet fijn vonden, omdat de baby ook gewoon af en toe eens in zijn parkje mocht liggen of we hem zelf even wouden vasthouden :ze lachte onze opmerkingen gewoon weg…
Na een zoveelste keer onverwachts bezoek met veel opmerkingen en dergelijke, ben ik in huilen uitgebarsten, omdat het me zoveel stress bezorgde dat we geen enkele dag op ons gemakje met ons drie konden zijn zonder schrik te moeten hebben dat ze weer voor de deur zou staan. Met mijn man een heel gesprek gehad over dat ze onze ‘roze wolk’ al vanaf dag 1 helemaal aan het verpesten was en ik constant stress had over wanneer ze weer zou komen en mijn baby uit mijn handen zou trekken. Mijn man was gelukkig volledig akkoord en vond het nu ook wel welletjes.

Hij heeft haar gestuurd dat we vanaf nu om de 2 weken bij haar zouden langs gaan, maar niet vaker omdat we het bezoek eerlijk over alle grootouders willen verdelen en ook nog tijd voor onszelf willen om een eigen tempo met de baby op te bouwen zonder constant bezoeken te brengen en ontvangen. Ze heeft hier heel zielig op geantwoord dat dit oké is en ze hoopte dat we niet dachten dat ze zich wou opdringen. (alsof ze dit niet doorhad??! Zelfs haar eigen man maakte constant opmerkingen tegen haar dat ze zich moest inhouden en zei tegen ons waar ze bij was dat hij haar weer niet had kunnen tegenhouden om langs te komen)
Na deze afspraak is ze eindelijk wat gekalmeerd (ze drong er iets minder op aan om hem te pakken en liet ons wat vaker de kans om zelf eens voor te stellen of ze hem wou vasthouden) , maar toch bleef ze vervelend doen.
Zo kon ze het niet laten van toch telkens opmerkingen te maken over dat ze hem zo weinig zag en had ze plots ook besloten dat zij hem wel steeds konden gaan halen in de crèche als ik savonds les had.

Om verschillende redens hebben mijn man en ik dit liever niet. Zo hebben we allebei het gevoel dat ze meer aan zichzelf denkt dan aan de baby: - - zijn ritme is niet belangrijk, zo lang zij hem maar langer kan zien en meer kan pakken.
-Ze stelt nu al constant onze beslissingen in vraag als wij bvb zeggen dat hij echt om dit uur naar bed moet ’ oh maar mag hij niet wat langer wakker blijven, blijf nog even bij ons. Is dat nu zo erg als hij een uurtje langer op blijft’, dus ik vertrouw haar ook niet op dit vlak.
-Mijn eigen moeder woont onder ons, is helemaal niet opdringerig en houdt enorm rekening met hoe ikzelf de opvoeding zie, daarbovenop heeft mijn mama 8 kinderen, dus vertrouwen we haar ook makkelijker met een baby. Zij kan hem ook simpel te slapen leggen in zijn eigen bedje.

  • Als hij bij sm zou zitten na crèche moet hij na mijn les nog helemaal verhuist worden en kan hij dus niet lekker doorslapen.
  • We willen ook allebei dat hij zoveel mogelijk bij dezelfde oppas zit nu hij nog zo klein is, omdat we merken dat hij echt overstuur kan zijn als hij bij mensen zit die niet zo goed met zen baby overweg kunnen en veeeeel te druk zijn.
  • Sm werkt ook tot 18u, dus het zou de stiefvader zijn die de baby moet gaan halen die allerlei lichamelijke problemen heeft en hem zelfs niet kan oppakken. We willen hem niet kwetsen, maar zien niet in hoe hij voor een baby kan zorgen die hij niet eens kan heffen. Aangezien zij dan zelf pas om 18u30 thuis zou zijn, weten we al helemaal zeker dat ze hem te lang zou wakker houden.
  • De baby is ook wagenziek dus als hij na de crèche naar sm zou gaan, zijn dit weer 2 extra auto ritten waarin hij zich beroerd zou voelen. En zo zijn er best wel veel redens waardoor het los van het feit dat we haar niet vertrouwen, het gewoon ook echt niet handig is. Hierbij vind ik het ook vreemd dat zij ervan uit gaat dat wij het oké vinden dat alleen zij dit mag en de andere grootouders niet. Zij houdt er totaal geen rekening mee dat deze mensen ook nog bestaan. Buiten dat ze precies heel erg met hen wil concurreren en ik denk dat zij daarom hem zooooo veel wil zien ; hij moet haar het leukste vinden.

Gelukkig denkt mijn man er hetzelfde over, maar we wouden haar beiden niet kwetsen dus wisten niet goed wat te antwoorden als ze hierover begon . Dan begon ze verschillende keren te eisen dat we hem bij haar zouden brengen zodat hij al goed aan haar kon wennen. ‘je moet de baby hier brengen he, de baby moet al aan ons kunnen wennen en onze geur kennen…’ Ik geef borstvoeding dus het is zowiezo al een hele taak om telkens af te kolven om een voorraadje aan te leggen wanneer hij naar de crèche gaat en ik savonds les heb. En ik wil momenteel zelf kunnen genieten van mijn kindje, aangezien ik nu zelf toch nog thuis ben dus het ook niet nodig is dat er iemand zou babysitten. Ik heb mijn zoontje ook al genoeg met haar moeten delen die eerste 2 maanden. En ook telkens die ; je moet dit, de baby moet dat. Het zou al heel anders bij mij overkomen als ze eens iets zou vragen ipv telkens die verplichtende houding. Gelukkig denkt mijn man er hetzelfde over en mijn man zei zelf dat hij echt niet met een gerust hart zou kunnen gaan werken als hij wist dat de baby bij zijn moeder zat terwijl de baby ook gewoon bij mij zou kunnen zitten. Deels ook omdzt we zooo veel bezoek hadden gehad en merkten dat ons zoontje veel meer op zijn effen aan het komen was nu het wat rustiger was. Hij heeft dit ook gewoon afgeblokt en gezegd dat we de baby nog te klein vinden om bij iemand anders af te zetten. We hebben dan uiteindelijk ook gezegd dat het niet nodig zal zijn dat zij hem van de crèche gaat halen want dat mijn man dit telkens kan doen. En dan bleef ze zeggen ‘oké maar als het nodig is zeg je het he’, wij hebben dan maar ja gezegd en nu vraagt ze zelke keer of we onze planning al weten wanneer zij hem eens moeten gaan halen. Je gaat me echt niet wijsmaken dat ze niet doorheeft dat we eigenlijk al duidelijk nee hebben gezegd.

Begrijp me niet verkeerd het plan is heus wel om het zoontje regelmatig eens bij haar te laten of een weekendje op logeren te brengen als hij wat ouder is, maar zoals ze nu bezig is zorgt ze ervoor dat ik dit toch niet meer zie zitten, want het is nooit genoeg. Als we op bezoek gaan bij haar heb ik mijn zoon letterlijk geen seconde zelf vast, en nog is het niet genoeg, nog moet ze hem meer kunnen vast houden. Zelfs mijn schoonzus en de stiefvader worden soms boos op haar, omdat ze telkens zegt hier wil jij hem even vasthouden, maar er dan zo over gaat hangen en de baby praktisch mee vast heeft waardoor ze ambetant worden van ‘kom neem de baby zelf maar want het is duidelijk dat je dit wil’ . (wat ik ook niet leuk vind omdat de baby dan gewoon tussen mensen zit met ruzie) ik ben dus wel vrij zeker dat mijn irritaties niet gewoon aan mij liggen en anderen dit dus ook zo aanvoelen.
Overlaatst was het haar verjaardag, maar mijn man moest werken. Ik had voorgesteld dat ik wat vroeger zou gaan zodat ze de baby wat langer kon zien, vind het zelf ook eerlijker voor haar dat we wat langer blijven als we minder vaak langs gaan. Dit vond ze geweldig en ze was heel blij. Het is dus niet zo dat ik zelf niet probeer het allemaal positief te houden. Begon ze plots te praten over dat ze met haar zus bezig was wie de peter en meter waren van ons zoontje. Mijn man en ik mochten elk iemand kiezen en ik koos mijn beste vriendin en hij zijn vader. Dit pikt dus enorm bij haar, omdat ze zijn vader niet kan uitstaan en enorm jaloers is op hem. Ze kan het ook niet laten om regelmatig slechte dingen over mijn schoonvader te zeggen, wat mijn man verschrikkelijk vind. (omgekeerd gebeurd dit trouwens nooit, mijn schoonvader heeft nog nooit een slecht woord over haar gezegd) dan had die tante zogezegd tegen haar gezegd ; ‘wel dan is het bij het volgende kindje aan jou he’. Ik vond dit super ongemakkelijk, aangezien we haar nooit als meter zouden kiezen… Ik ben zelf niet zo voor het grootouder-als-meterofpeter-gebeuren, maarijn man heeft zelf een speciale band met zijn grootvader die Peter is dus dit snapte ik nog. Maar voor de rest vond hij het ook leuker dat we jongere mensen kozen, als grootouder heb je tenslotte al een belangrijke rol. Ik heb dan maar geantw : ja wie weet he, we mogen elk iemand kiezen. Antwoorde ze; ja ik weet dat schoonzus heel graag meter zou willen zijn. Ik zag schoonzus door de grond zakken van schaamte, want ik merk aan haar reacties dat zij het opdringerige gedrag van haar eigen moeder ook zat is. Ik snap niet waarom ze me nu al gaat opdringen om iemand van hen als meter te kiezen aangezien er nog niet eens sprake is van een tweede kind. Ik vermoed dus uit jaloezie naar de vader van mijn man.

Maar zo blijven er dus maar zaken bij komen en probeert ze steeds vaker terug pushy te doen. Onlangs wou ze bvb langskomen tijdens de week omdat zoon ziek was, heeft man opnieuw moeten uitleggen dat bezoeken tijdens de week gewoon niet gaan, omdat zoon moet slapen tegen dat zij hier zou zijn. Ze reageert dan altijd heel depressief waardoor man schuldgevoel krijgt en zelfs zegt dat hij gewoon de telefoon niet meer gaat opnemen als zij belt omdat ze hem op die manier emotioneel wat probeert te manipuleren. Ik denk niet dat ik haar streken nog lang uit hou. Ik probeer regelmatig wel eens te zeggen als ik iets niet oké vind, maar zoals eerder gezegd lacht ze dit gewoon weg of doet ze alsof ze me niet gehoord heedr. Ik wil ook echt geen ruzie, ze blijft mijn schoonmoeder en het is ook niet zo dat ze een gemeen kreng is, ze is gewoon nog al opdringerig en een beetje egoïstisch vind ik. Ik zal het haar vrees ik ook nog lang kwalijk blijven nemen dat ze de eerste weken met mijn kindje zo voor me heeft verpest. Met als gevolg dat als er nog een kindje zou komen, ik gewoon geen bezoek wil de eerste weken. Spijtig dat de andere grootouders de dupe moeten zijn van haar gedrag, want zij zijn helemaal niet zo.
Ik denk dat ze soms schrik heeft dat mijn mama die onder ons woont hem elke dag ziet en zoon mijn eigen moeder daardoor veel beter gaat kennen /leuker gaat vinden, maar dit is dus niet het geval. Mijn mama heeft heel veel respect voor onze privacy en komt enkel naar boven als ik dit zelf vraag.

Nog een laatste iets waar ik me enorm aan erger : nu we maar om de 2 weken langsgaan vind ik het niet erg dat ze ons zoontje veel wil vasthouden en knuffelen, omdat dit nu niet meer zo constant elke dag is. Maar ze is gewoon niet heel erg goed met baby’s. Hij begint altijd te Wenen als hij haar ziet, zij beweerd dan telkens dat dit komt doordat ze hem te weinig ziet en hij haar dus niet kent. Vreemd genoeg heeft hij dit enkel bij haar, bij schoonzus en stiefvader reageert hij wel blij en relaxed als ze hem begroeten of vast nemen. Hij lacht ook letterlijk naar iedereen. Ik denk dus eerlijk gezegd dat zoontje aanvoelt dat ze zelf enorm stress over ‘de leukste grootouder willen zijn’ en ‘hij moet me kennen, hij moet mij graag hebben, ik wil de liefste oma zijn’. Wat op zich wel lief is dat ze een goede band met hem wil. Maar als mijn zoontje al een hele tijd aan het huilen is op haar arm, heb ik liever dat ze hem gewoon even terug geeft aan mij of mijn man. Ik denk als ze iets langer zou wachtten ipv hem meteen uit onze armen te trekken en het iets rustiger zou aanpakken hij helemaal niet zo zou Wenen.

Sorry voor het gigantische boek dat ik hierover heb geschreven, maar zoals jullie door hebben zit het echt heel diep ondertussen.

Lieve meid,

Wat een verhaal! Ik sta met mijn oren te klapperen… en ik maar denken dat ik een soms best lastige schoonmoeder heb en een godsonmogelijke schoonzus…

Dit moet heel snel stoppen! Je gaat hier helemaal aan onderdoor. Ik lees dat zowel jij als je man best eea proberen met haar, maar dat dat niks uithaalt.

Maarre… het is je schoonmoeder, ik zou zeggen van parkeer dit mega probleem eens bij jouw man (heb ik ook al paar x gedaan). Laat hem eens heeeeeeel !!! daadkrachtig tegen zijn mams optreden dat dit gedrag niet meer getolereerd wordt!

Volgens mij is ze stikjaloers! Dat ken ik… zo’n schoonzus heb ik ook. En waarom haar binnen laten? Deur dicht houden lijkt me… Ik heb ook al eens de deur voor de neus van mijn schoonzus dicht gesmeten, werd me niet in dank afgenomen, maar ik voelde me er heerlijk bij!

Probeer aan meerdere kanten hulp en medestand te krijgen. Misschien je moeder? Een broer/zus die eens een pittig gesprek met schoonmama aangaat??

Heel veel sterkte en kom voor jezelf en je zoontje op!

Het doet me deugd om te lezen dat iemand me begrijpt. Ook al krijg ik van man wel heel veel begrip. Het vervelende is dat hij haar dus al regematig op haar gedrag heeft aangesproken (hij snapt ook dat ik dit over laat aan hem, omdat ik geen slechte band met sm wil en ze van hem dingen sneller zal aannemen), maar het kan haar precues niet genoeg schelen hoe wij erover denken. Telkens als het lijkt dat ze terug een beetje kalmer is en ons begrijpt, 'is ze plots weer daar met haar gezeur dat ze haar kleinzoon te weinig ziet en bla bla bla.
Ik merk wel dat ik zelf meer en meer tegen haar durf zeggen, daarom dat ik denk dat er binnenkort wel eens woorden zullen vallen.
Eigenlijk heb ik zin om zo eens goed tegen haar uit te vliegen en alles wat ik hierboven schreed tegen haar te zeggen, zodat ze kan stoppen met ons een schuldgevoel te bezorgen en zichzelf schuldig te voelen. Maar dit wil ik mijn man dan ook weer niet aandoen :thinking:
En wauw, is je schoonzus ook zo opdringerig? Dit lijkt me ook suuuuper vervelend, tegen een schoonzus zou ik het precues nog moeilijker vinden om er tegen in te gaan dan tegen mijn sm!

Gewoon 1 x doen! Flink uitvallen tegen schoonmams en een tijdje de deur dicht houden!!! Je zult zien dat ze dat wakker schudt…

Ja die schoonzus van mij… brrrr… Ik kan er een boek over volschrijven! Ik heb de deur naar haar volledig dicht gegooid, iets waar mijn schoonmams het moeilijk mee heeft, maar ik zie haar alleen bij “verplichtingen”, verjaardagen enzo. Helaas zijn die er nogal eens… :fearful::fearful:.

Als ik jou mag adviseren: trek je hier uit terug. Bespreek het nog een keer met je man, liefst met meerdere erbij. Hij probeert blijkbaar wel, maar dringt ook niet tot haar door. En das ook herkenbaar voor mij hoor!

Wat ook kan helpen, heb ik ook gedaan, schrijf haar een mail. Dat is vaak makkelijker als praten. Ze overklast jou toch… Ik win ook niet van mijn schoonzus, zij is giga dominant en alles behalve op haar mond gevallen… dus ik heb het contact voor zover mogelijk verbroken. Bij haar hielp ook niks… Mijn man heeft wel normaal contact met haar.

Succes meid!!!

Nouu sorry dat ik t zeg maar je bent even vervelend als je schoonmoeder. Zij wil niet begrijpen van nee en jij wil niet begrijpen van Duidelijk praten. Dus niet eromheen babbelen maar gwn NEE laat hem liggen. NEE ik kan jr niet als bezoek opnemen. NEE mijn man haalt die baby op. Gwn NEE dat is t .

Sorry dat ik zo ben begonnen maar zulke dingen maken me echt gek. Mijn schoonmoeder deed ook zo toen mijn dochtertje was geboren en mijn man begreep niet waarom ik het zo vervelend vond. Alsnog bleef ik bij wat oke voor mij was ookal konden ze me killen door mn gedrag het boeide me gwn niet. İk bleef bij Nee ik wil t niet.

Wil je schoonmoeder niet begrijpen wat je bedoeld van nee laat de baby maar liggen, pak je baby uit der hand en leg je baby neer waar ie op dat moment hoort. Je kan toch niet jezelf gek laten maken alleen omdat je iemand niet wil kwetsen? Komop zeg zoveel liefde moet je wel voor jezelf hebben vind ik. Lukt t je niet geef me je adres ik kom voor een paar weken bij jullie en ik leer je schoonmoeder een lesje.

:rose::heart:groetjes vanuit duitsland