Het grote taboe.. spijt van kind


#1

Hoi mama’s,
Ja, ik ben er zo een. Het valt me al 3 jaar zo tegen. Nu speelt er ook een hoop.
Mijn bevalling was traumatisch. Compleet uitgescheurd inclusief deel darm, 3 liter bloed verloren, bijna overleden.
Ik had al last van complexe ptss, deze is door de bevalling heel erg naar de oppervlakte geklommen.
Daarnaast ook een depressie en verschillende lichamelijke problemen.
Ik ben ook niet zo’n natuurlijke mama heb ik het idee. Natuurlijk hou ik van mijn zoontje en zou ik hem niet meer kunnen missen. Maar als ik dit had geweten had ik er niet aan begonnen.
Zeker nu hij flink aan het peuter puberen is.
Hij luistert voor geen meter. Met hem ergens heen gaan is een hel. Ik vind het al moeilijk om iets te ondernemen, ook vanwege het gebrek aan energie, maar nu is het helemaal niets aan.
Ik wil het liefst opkrullen op de bank en de rest van dit jaar slapen. Ik kan niet wachten tot hij 4 is en naar school gaat. Maar tegelijkertijd voel ik mij ook schuldig omdat ik zo denk.
Bah, kon ik maar verdwijnen…


#2

heb je al hulp ingeschakeld voor jezelf en je zoon? Opvoeden is absoluut niet gemakkelijk en echt niet altijd leuk. Sterkte :cherry_blossom::blossom:


#3

Ik heb flink wat hulp gelukkig en ben hard aan het werk. Zit er alleen erg doorheen helaas.
Bedankt voor je lieve bericht :heart:


#4

Het klinkt erg herkenbaar. Ik heb ook geen leuke zwangerschap gehad en een nare bevalling. Daardoor ook ptss gekregen. En mijn zoontje was een huilbaby door te laat ontdekte reflux en koemelkallergie. Voor de ptss therapie gehad, nu ruim 2 jaar later gaat t gelukkig een stuk beter. (Na ook nog een flinke depressie erachter gekregen te hebben) Mijn zoontje is eentje met een pittig karakter. Heel lief, maar een enorme sterke wil. En helaas nog niet door slaapt… Ik heb ook vaak gedacht: help waar ben ik aan begonnen. Als ik dit had geweten. Maar ik zou hem voor geen goud meer willen missen hoor. Opvoeden is idd niet makkelijk, maar als je doet wat jou het beste lijkt voor je kind, doe je het goed genoeg!
Heb je al een keer goed bloedonderzoek laten doen? Bij mij kwamen een groot deel van de klachten door tekorten. Met name vit. D tekort kan enorm depressieve gevoelens veroorzaken. Als ik dit eerder had geweten… sinds een half jaar aan de suppleties en vit D extra sterk. Ik begin me eindelijk weer mens te voelen. Tevens heeft licht therapie erg geholpen bij mij. Gebruik m nu nog met enige regelmaat smorgens een half uurtje…

Sterkte! Het komt echt goed :kissing_heart:


#5

Mag ik vragen wat lichttherapie inhoud?
Ik zit er nl ook doorheen blijf maar doorgaan met alles verbouwing eindelijk zou rust moeten hebben en blij zijn met huis maar dat ben ik nog niet. Tel daarbij op 3 dagen werken en thuisstudie die toch wel pittig is. Hoe krijg ik mezelf weer in balans en wat positiever?


#6

Licht therapie is een soort lamp. Die een beetje hetzelfde idee heeft als zonnestralen (qua sterkte) en dat helpt o.a. tegen depressies. Zoek maar eens op Google… het heeft mij echt geholpen. En nu nog… Ik werk in de zorg dus vroeg opstaan. Met deze donkere maanden zet ik dan smorgens die lamp even aan tijdens het ontbijten/haar doen o.i.d. en ik merk dat ik daardoor minder moeite heb met opstaan, meer energie krijg en daardoor dus de dag beter door kom.


#7

Dag Angel,

Het is geen taboe hoor! Er zijn niet voor niks zoveel moeders/ouders die het allemaal te veel is, die het hebben van een kind zwaar tegen vinden vallen. Het is heel goed van je om hulp te zoeken, en er voor uit te komen.
Als ik je verhaal zo lees, dan heb je wel heel veel hooi op je vork. Werken/studie/verbouwing en nog een pittige peuter thuis?? Poeh… dat is me nogal wat.

Als ik je iets kan/mag aanraden is : ga eens naar een goede natuur genezer. Die kan je heel goed helpen met het terugbrengen van rust en balans in je lichaam. Dit werk doe ik zelf ook en ik heb dit soort dingen al vaak mee gemaakt.

Je zegt ook dat je peuter slecht luistert. Dit hoort er (helaas) allemaal bij… Mijn zoontje kan er ook wat van! Maar ik ben best streng voor hem, dat werkt voor hem het beste. Duidelijkheid, en vooral vaste rituelen. Heeft hij een driftbui, en kan ik niks met hem… dan stop ik hem in bed, knuffel erbij, lamp lekker aan en even uit laten razen in zijn eigen kamer. Of soms weglopen werkt ook. Negeer hem, ga iets doen, maar doe net of hij er niet is. Mijn zoontje vind dat vreselijk en is dan binnen de kortste keren weer lief.

Veel liefs,