Herkenning agressieve dreumes

Hallo moeders,
Ik vraag me af of hier meer moeders zijn die herkenning zien in mijn situatie.
Ik heb een zoontje van bijna 2 jaar, maar de laatste tijd is die alleen maar boos naar me.
Hij bijt me, schopt me, slaat me, trekt me mijn haren uit mijn hoofd.
Hij gooit uit het niets spullen naar mijn hoofd.
Tegen andere mensen is die altijd lief en blij.
Ik heb hier gewoon echt verdriet van want het voelt echt of hij echt wat tegen mij heeft.
En als ik erover wil praten in mijn omgeving krijg ik altijd als antwoord maar hij is zo lief, of het is een fase.
Het wordt niet begrepen …
Ik vraag me af hoe jullie hiermee om gaan?

Om te proberen iets te gerust te stellen… dit zijn inderdaad fases. En heeeeel !!! herkenbaar. Eens denken, wat heeft mijn zoontje van 2.5 allemaal niet uitgevreten:
Inderdaad, slaan, schoppen, niet luisteren, brullen tijdens verschonen, speelgoed de kamer doorsmijten, eten en drinken uitspugen op de grond… Pffffff, ik zal nog zat vergeten zijn…

En het is tot nu toe allemaal tijdelijk. Peuter hersens draaien overuren en kunnen bij lange na alles nog niet verwerken.

Maar ik ben wel van mening dat er veel verschil in zit hoe ouders ermee om gaan. Ik heb het al vaker geschreven, maar ik ben best een strengere moeder.

Dit gedrag accepteer ik absoluut niet! Ik waarschuw hem een keer, leg (voor de tigste) keer uit dat hij stout is, maar daarna is het af en krijgt hij straf! Bijna altijd is stevig bij de arm pakken, of tikje tegen de (dikke) luier (oei…, heel fout tegenwoordig) en dan is het wel over.

Maar soms niet, dan zet ik hem in bed en mag hij afkoelen… Maar als ik om mij heen kijk, veel ouders (vooral schoonzus) keurt dit ontzettend af. Zij gaat alleen “praten” met haar dochters, ze kan uren uitleggen dat mama nu heel verdrietig van hun wordt.

En zo nog legio andere opties hoe om te gaan met ***vervelende peuters. Ik ben zelf altijd blij dat hij, zoals jij zegt, bij anderen altijd lief is. Raar… maar als hij stout is, dan liever thuis.

1 like

Bedankt voor je reactie terug, en het is wel een geruststelling dat meer kinderen dat doen, en hoe jij dat aanpakt zo doe ik dat ook.
Als hij echt heel stout is en ik hem al gewaarschuwd heb krijgt ie van mij ook een tik op zn pamper kont en dan kunnen mensen wel zeggen dat mag niet of dat is fout maar lief blijven toespreken kom je niet verder mee.
Hij moet weten dat het gedrag wat hij vertoond niet geaccepteerd wordt.
En ben blij dat ik daarin dus niet de enige moeder ben.
En je hebt ook gelijk dat hij beter thuis stout kan zijn dan bij een ander.

En ik blijf me ook voorhouden dat hij dit alleen bij mij doet omdat ik zijn veilige haven ben. En hij toch weet dat mama nooit weg zou gaan.

Kinderen van die leeftijd kennen inderdaad frustraties, omdat ze wel gevoelens hebben, maar die nog niet goed kunnen uitdrukken. Vaak zijn ze overprikkeld en dat kunnen ze niet uitleggen. Ze hebben er gewoon de woordenschat niet voor. Net zoals je zelf ook wel 'es niet uit je woorden komt, dan raak je ook geirriteerd. Wees dus wel voorzichtig met straf. Want een kind dat moeilijk doet, heeft het ook moeilijk. Rustig gaan zitten, weg halen uit de drukte (geen of rustige muziek), geen kleurige en lawaaierige tv aan, maar wel 'n lief verhaaltje voorlezen, wat laten tekenen (daar lees je ook veel uit af) zijn dingen die helpen. En lekker naar buiten in de natuur. En ja, je bent een veilige haven waar hij zich zelf kan uiten. Probeer te ‘voelen’ waar hij behoefte aan heeft.

1 like

Jeetje, wat mooi verwoord en zo ongelooflijk waar.

Inderdaad heel mooi verwoord! Maar zo zie je hoe verschillend kinderen zijn…
Bij mijn zoontje rustig een boekje lezen als hij driftig is?? Of laten tekenen??

Hmmm…, dat boekje wordt of aan gruzelementen gescheurd of op de grond gegooid… Potloden worden geheid achter de bank gesmeten of naar onze kat gegooid…

Ik snap dat deze aanpak voor sommige kinderen werkt, maar bij die van mijn zoontje in ieder geval van ze lang zal ze leven niet…

Tv mag hij nog niet kijken, heel af en toe een peuter filmpje op onze pc. Naar buiten helpt wel heel goed :grinning:! Kan hij even stoom afblazen.

1 like

Het lijkt allemaal wel heel mooi hoe het hier geschreven wordt, maar in mijn leven is dat niet reëel…
Want dat werkt voor mijn zoontje niet, als hij een driftbui heeft dan pakt die alles wat die kan pakken om mee te gooien.
Dan kan ik hem niet bij me neer zetten om een verhaaltje voor te lezen want dan wordt hij alleen maar bozer.
En als hij mij echt pijn doet met bijten tot bloedens toe dan maak ik hem toch echt wel duidelijk dat ik dat gedrag nooit zal accepteren .
En met dat overprikkelheid houden wij al ontzettend veel rekening mee.

Hoi Nicky,

Dat geldt voor mij precies zo hoor! Mijn zoontje is een heerlijk knulletje, hij is echt mijn alles, maar hij heeft een heel pittig karakter.

Ik was vroeger als klein kind precies zo, heeeel herkenbaar dus. Bij hem werkt alleen duidelijkheid, ja is ja en nee is nee…

Onlangs waren we bij mijn schoonouders, en toen we naar huis wilden, stond meneer dat niet aan, want hij wilde met zijn speelgoed daar blijven spelen. Dus een NEEEEEE, niet naar huis… als reactie.

Wat doet mijn schoonmams dan… op haar liefste toontje uitleggen dat hij binnenkort weer mag spelen, en dat hij nu lief met papa en mama mee moet gaan, en meer van dat nonsens gebedel… (Zo gaat dat nl. bij zijn 2 nichtjes ook).

Denk maar niet dat hij daar ook maar iets op uit doet. Ik roep hem een keer, krijg dezelfde reactie, dus ben opgestaan, hem ietwat hard bij de arm gepakt en 1 streep naar de auto! Uiteraard gaat hij brullen! En schoonmama nijdig: “ach meid, moet dat nu weer zo”… JA DUS!!

En in de auto was het mijn liefste kleine mannetje weer!

En nog 1 ander item, ben je bekend met edelstenen? Er zijn hele goede voor kinderen die snel geprikkeld zijn. Gebruik ik voor mijn zoontje ook, gaat erg goed.

1 like

Hoi Mistje en Nicky, dat snap ik hoor, dat midden in 'n driftbui zoiets niet werkt. Op zo’n moment vooral zorgen dat je zelf en je kind veilig blijven.

Maar wat ik wel bedoel is dat misschien niet alle, maar wel wat van die buien voorkomen kunnen worden door meer van die rustige activiteiten in te bouwen. Ik heb ze ook vaak in de keuken op de grond papiertjes laten scheuren, gewoon heel simpel, in een doos of de pannen uit de kast laten halen.

Af en toe liet ik ze een dagje niet naar de creche of peuterschool gaan, gewoon omdat ik het daar zelf best onrustig vond en me kon voorstellen dat het voor jonge kinderen best lawaaierig is. Ook las ik ooit ergens dat een lappenpop vroeger wel smijtpop werd genoemd. Expres voor deze fase, dus er moet kennelijk wel wat uitgegooid kunnen worden.
En ja, soms moet je de kinderen iets zeggen, dan optillen en meenemen. Zeker als ze in zo’n “over-de-vermoeidheid-heen” trip zitten. Wel ben ik er altijd bijgebleven en heb ik ze nooit alleen ergens neergezet. En inderdaad, naar het bos doet wonderen. Grappig trouwens, die edelstenen! Bijzonder, he?

Hoi Mistje,

Wat voor edelstenen gebruik jij daarvoor? Mijn zoontje van 2 heeft ook dagelijks zulke buien (bij mij thuis). Bij anderen is hij poeslief. Maar ik heb gelezen dat als kinderen zich zo gedragen, zich veilig bij je voelen. Soms moeten ze alle prikkels even verwerken en waar kunnen ze dat het beste? Juist bij papa en mama.

Dag lieve moeders,

Er zijn verschillende goede voor kinderen hoor, maar de meest gangbare voor (zeer) geprikkelde en drukke kinderen is de “groene aventurijn”. Ik heb er eentje in de kamer liggen, mijn zoontje weet dat dat zijn steen is, mag er af en toe mee spelen (in vrachtauto leggen bv.), en ik heb er eentje in zijn kamer liggen. Zoek deze op Google maar eens op voor meer info. Mijn zoontje heeft er veel baat bij :slight_smile:.

Ik herken dat ook hoor! Bij anderen is meneer poeslief, en thuis… pfff… Kinderen moeten inderdaad hun prikkels goed kunnen verwerken. En bij mijn zoontje hoort daar helaas regelmatig smijten, gooien, brullen, de boel slopen, dwars liggen enz. enz. bij.

Ik lees graag veel informatie over kinderen, boeken/internet/forums/verhalen van andere mama’s, en wat mij erg vaak opvalt, is dat overal en iedereen altijd adviseert om “lief” tegen de kinderen te blijven : blijf rustig, ga met ze praten, leg ze uit dat hun gedrag niet goed is, mama wordt verdrietig zo, ga met ze spelen, lees een boekje, probeer ze te kalmeren, wordt NOOIT boos (echt een goede :frowning:), en ga zo maar door!

Ik snap hier echt geen biet van!!! Als ik mijn zoontje op deze manier aanpak, dan wordt hij een gigantisch vervelend en onhandelbaar ***jochie. Hij heeft duidelijkheid nodig, hij weet heel goed wat wel en niet mag, en als hij (indien nodig) straf heeft gehad, dan is hij daarna al snel het liefste mannetje ooit weer. Dat gebedel of hij heel alsjeblieft nu misschien zou willen luisteren… daar doet hij niks op uit!

Gelukkig heeft mijn beste vriendin een zoontje in dezelfde leeftijd, met dezelfde manier van opvoeding, dus met haar kan ik hier heel goed over praten. In tegenstelling tot waar ik altijd over klaag: mijn schoonmoeder en schoonzusje met haar vrije opvoeding en knetterverwende dochters waar ik me bont en blauw aan erger.

Wat zou ik nu blij voor je zijn als je turks kon misschien heb je een vriendin of familielid die t kan, die samen met je boeken lezen van Een vrouw namens Hatice Kübra Tongar ze is een hele goede (sociologie) die verteld bijvoorbeele in haar boek wnr een kind zo vervelend is is eigenlijk t enigste wat je kan doen alleen laten maar voordat je wegloopt ‘mama is er voor je en ik zal naar je luisteren als je dat wilt’ ff duidelijk zegt. Wanneer je kind dan rustig is terug naar je kind gaan, hurken, armen openen en vragen of ie tussen je armen wil komen.
De eerste x wilt ie dat natuurlijk niet maar als je dit telkens doet zal je kind(na een paar daagjes) je charm niet kunnen weerstaan😊
Ff uitproberen wrm niet :heart_eyes:

1 like