Frustratie door het huilen


#1

Waar te beginnen?

Ik probeer het even kort neer te zetten.
In 2016 ben ik bevallen van mijn zoontje. De eerste week was hij een engeltje, maar ik merkte aan mezelf dat ik erg uit mijn doen was. Echt een klap, de verandering, de moeheid, en de angst en het alles perfect voor de kleine willen. De 2e week, na dat mde kraamverzorgster weg was en mijn vriend alweer ging werken begon mijn mannetje te huilen. Non stop… overdag te huilen (de ‘redding’ was dat hij de nachten redelijk doorhaalde door het overdag niet slapen). Ik wilde het perfect en wilde dus niet dat hij in mijn armen sliep enz. Dus zodra hij in slaap viel legde ik hem meteen in bed, uit angst dat hij straks niet meer zelfstandig zou slapen in zijn eigen bed. Maar doordat ik dat deed werd hij elke keer binnen 5 min. Wakker en weer huilen. Na 6 weken non stop huilen, kwam ik er door een vriendin achter dat hij waarsch reflux heeft. En toen hij 8 weken was eindelijk bij de kinderarts terecht en wat bleek… idd reflux. (In de tussentijd al overal geweest hoor, maar niemand die de link legde). Ineens ging hij dus slapen. Toen merkte ik zelf mijn moeheid, mijn gebrek aan hulp van mijn vriend enz. Enz. Toen niet snel na dat we met zijn reflux om konden gaan kreeg hij eczeem. En niet een beetje… zijn wangen helemaal kapot… weer dokters bezoeken en ziekenhuis bezoeken cremetjes enz enz enz. Pas uiteindelijk bij een homeopaat dat het minder werd (Toen was hij al een jaar ondertussen). Maar dat betekende wel dat hij in dat jaar heeeeeel veel huilde en heel ontevreden was. Wat uiteraard logisch was.
Ik ging zelf gewoon door. Ik wist dat het niet goed met me ging, ik heb veel te vaak gedacht dat ik uit het leven wilde stappen. Maar ik kon mijn kind niet achter laten, er is namelijk niemand die zo goed voor hem zorgt als ik. (Ik weet het, er zijn er heus genoeg die net zo goed voor hem kunnen zorgen en toen zelfs nog wel beter). Ik ben iig voor hem doorgegaan, alles draaide om hem. Zijn ritme, zijn eten, zijn leven. Ik kookte elke dag vers voor hem, maar voor mezelf (en mijn vriend) niet. Ik kon het niet. Het huis was perfect schoon, want het moest goed voor de baby zijn. En helaas al die tijd geen hulp van mijn vriend. (Tot op de dag van vandaag is dat heel moeilijk). Al met al, dat hij een jaar was hulp voor mezelf gezocht, want ja een postnatale depressie… ik wilde het niet onder ogen zien, maar ik wist het meteen. Nu is mijn zoontje 2 jaar en 3 maanden. Hij is hartstikke lief en luisterd eig. Heel goed. Geen drift buien en ja alles is wel nee enz. Maar niet tot gekkigheid om het zo maar te zeggen. Wat hij alleen nog wel heeft is af en toe non stop huilen. Ik weet soms niet waarom… Zoals nu vandaag… mijn vriend is de deur uit… ik denk lekker avondje voor mezelf en ik leg mijn zoontje op bed en hij huilt… 45min lang… Ik kan het vaak hebben. Ik kan het redelijk naast me neerleggen, maar soms, soms maakt het me weer zo gefrustreerd … zoals vandaag… waarom? Waarom huilt hij? Ik voel me even goed, niet moe en relaxt… waarom lijkt het alsof iets me test… alsof het ‘express’ gebeurt… ik kan het niet uitleggen. Uiteindelijk een heel lang verhaal wat niet de bedoeling was… Er is nog veel meer in de 2jaar, wat ik niet beschreven heb. Ik ben ook nog steeds niet helemaal uit de depressie denk ik, maar mijn vraag is eigenlijk… Wat kan ik hier tegen doen? Wat kan ik doen om te zorgen dat het me niet frustreerd… Dat ik het gewoon naast me neer kan leggen en me niet zo op wind… ik troost mijn kind, altijd! Tuurlijk laat ik hem wel 10 minuutjes huilen en ook weleens 15min. Maar ik ben er altijd voor hem en ik zal nooit boos op hem worden. Maar als dit gebeurt bel of app ik wel mijn moeder, vriend of een vriendin… omdat ik die frustratie kwijt moet. Daar wil ik van af. Ik wil dat het geen trigger meer is… maar hoe haha.
Dank jullie wel…!


#2

Joh, vind t niet heel gek hoor. Die kleine van jou heeft een slechte start gehad en jij (Jullie) dus ook. Even los van hormonen na zwangerschap en bevalling. Kindje wat veel huilt is gewoon slopend. Je wilt niet dat je kind lijd. Ze zijn zo klein en kunnen t niet vertellen. En toezien en geen grip op de sityatie hebben heel moeilijk.
Mn dochter had verborgen reflux. Wij kwam er er met 3 maanden achter. Ze kreeg medicatie en ik had opeens een ander kind.
Maar terug naar jou. Je wilt t allemaal perfect voor de kleine. Jij hebt heel lang jezelf voorbij gelopen. En tussen jou en je partner zit er ook iets. Ik denk dat t ventileren. Er over praten heel goed is. Ik vraag me af heb je hulp? Gesprekken met proffesional, maatschappelijk werk. Soms is met extern iemand praten best fijn. Mischien iets meer tijd voor jezelf gaan creëren? Vaste avond dat jij je ding kunt doen? Waarom die kleine dan net huilt? Mischien toeval of heeft hij toch ergens last van. Voelt ie iets aan? Wellicht kan hij t je binnenkort wel vertellen wat er aan de hand is.


#3

Dank je wel voor je reactie. Wat heeft het bij jullie dan ook lang geduurd voordat ze erachter kwamen zeg. Ik vond 6 weken al lang en toen kwam ik er ook nog achter door een vriendin. Ik zelf had er nog nooit van gehoord, maar na dat zij het zei heb ik op internet gezocht waar je verborgen reflux aan kon herkennen en ik wist het meteen! Dit was het! Ik heb er alleen geen medicijnen voor gekregen, wij moesten nutriton geven, wat weer als probleem verstoppingen gaf waar we ook mee op de eerste hulp hebben gezeten. (Ineens komt het allemaal weer terug…)

iig… ik heb ong 8 sessies met een psycholoog gehad. Ik voelde een beetje de druk om daarna te stoppen want ja… 8 sessies waren ipc altijd de max… en ik kreeg al 2sessies meer! Dus ik had toen zoiets van ‘ja, het gaat goed, ik weet het allemaal wel.’ Maar ik wist dat ik te vroeg stopte. Ergens weet ik nu ook dat ik weer afspraken moet inplannen. Maar als het op mezelf aankomt heb ik veel moeite om actie te ondernemen. Hoe ik vroeger zo sterk was en altijd doorging heb ik dat nu alleen voor die kleine en niet voor mezelf. Ik heb al mijn hele leven slaapproblemen en ook nu slaap ik amper tot niet. Nachten, weken, maanden achter elkaar. Ik kon er altijd mee leven tot ik moeder werd. Ik moet er gewoon tussen 6 en 7 uit want dan is hij wakker. En ik moet ook gewoon werken natuurlijk enz. Maar dat niet slapen geeft me gewoon heel veel moeite om extra dingen voor mezelf te doen. Zijn middag slaapje is mij heilig, omdat ik het zo nodig heb om even te zitten en even voor mezelf te hebben. (De ene keer aan half uur de andere keer 2uur).
Het kost me dus moeite, heel veel moeite maar ik denk dat ik dat wel moet gaan doen weer. Praten en het idd op die manier een plek moet gaan geven.
Ik vind het eigenlijk raar. Ik ben de hele dag als ik niet werk met mn mannetje bezig. Ik doe leuke dingen met hem en zit nooit stil. Maar even een uurtje per 2 weken naar een psycholoog ofzo is teveel omdat zo moe ben.
Ik wil me gewoon weer energiek en goed voelen en dus niet zo gefrustreerd als hij huilt haha. Het duurt nu al zo lang.


#4

Wat heftig! Ik kan me voorstellen dat je aan het eind van je Latijn was. Wat vreselijk naar voor je dat je zulke gedachtes krijgt. Deste meer reden en duidelijk denk ik dat je goed voor jezelf moet zorgen! Want als jij niet goed voor jezelf zorgt of ongelukkig bent dan krijgt jouw zoontje daar uiteindelijk last van en een ander doet het niet voor je. Neem dus wel tijd voor jezelf, om ook voldoende te kunnen ontspannen (paar uurtjes oppas? Zoontje keer logeren bij opa&oma?)!

Heel goed dat je iemand belt als de frustratie je hoog zit. Ventileren lucht soms al op, maar ik ben het eens met diegene hierboven dat het misschien goed is om ook met een professional te praten. Uit ervaring weet ik dat perfectionisme een mooie eigenschap kan zijn maar ook dat het flink in de weg kan zitten.


#5

Ik had zelf 1 en ander opgezocht. Zoon van vriendin had reflux. Daar herkende ik wat symptomen van. Dus bedje bij hoofdeinde iets omhoog. Voedsel verdikken. In overleg met cb en huisarts. Deze stemde met kinderarts af. Ze wilde in 1ste instantie geen medicatie geven. Totdat mn dochter flessen ging weigeren en dipte in groeilijn. Toen gestart met medicatie. Binnen 2 dgn at ze weer en sliep ze door.
Dat was een stressvolle periode. Hier een zware bevalling die eindigde in spoedkeizersnede. Het heeft ook echt wel paar maanden geduurd voor ik me weer wat beter voelde. Dus in combi niet slapen was dat best heftig.

Als ik jou zo hoor denk ik je loopt op je tandvlees. Je bent aan t overleven. Heel goed van je dat je t nog kan opbrengen om leuke dingen met je zoontje te doen. Je moet niet twijfelen aan jezelf. Je doet wat je kan. Maar denk dat jij jezelf wel op 1 moet gaan zetten. Of in ieder geval op gedeelde plaats naast je zoontje. :wink: ga praten. Kijk of je partner wat meer kan doen of overnemen. Mischien opa’s oma’s oppassen of vriendin zodat je ruimte hebt voor wat rust, moment voor jezelf of tijd om ergens te gaan praten.


#6

Jeetje, dus ook een hele heftige start voor jullie. Dat soort dingen verwacht je ergens niet en toch weet je dat er van alles kan gebeuren. Af en toe denk ik weleens jeetje, waar ‘zeur’ ik over. Er zijn kinderen en ouders die het veel moeilijker en zwaarder hebben maar ja… Gevoel kan je niet zo snel omschakelen helaas.

Dank je wel voor je reacties! Echt super fijn en lieve woorden! Dat doet even goed. Hele fijne avond.

Groetjes Tatiana


#7

Dank je wel voor je reactie. Het is idd niet de bedoeling dat mijn zoon er last van krijgt al zal hij helaas veel aangevoeld hebben (ook daar voel ik me schuldig om, maar weet ook dat ik het niet terug kan draaien). Dank je wel voor de lieve woorden! Dat doet goed.
Groetjes


#8

Qua hulp heb ik trouwens gelukkig mijn moeder, maar zij past al standaard 1 dag in de week op en wil haar niet meer lastig vallen. Onze vaders zijn beide overleden en mijn schoonmoeder… verder heb ik tante’s en andere familie en een broer die allemaal gewoon werken dus dat is ook wat lastiger. En de kleine man van mij raakt erg in paniek om op een vreemde plek te slapen dus dat maakt het ook iets lastiger. Maar goed… ik moet idd de ‘zelfcontrole’ een beetje los laten. Want wil wat dat betreft ook weer alles zelf doen haha.


#9

Hallo,
Ik herken dit heel goed, ik kan bijna voelen wat jij voelt… En ik begrijp je frustraties helemaal.
Mijn zoontje is nu 18 maanden, moeizame start(niet slapen overdag, overstrekken, oververmoeid, weinig drinken, oorontstekingen, buisjes, weinig eten, ontevreden, hoofdschudden, uren wakker liggen s’nachts noem maar op) Nu is hij stuk rustiger maar elke dag is een verassing voor ons…
En ik ben, zoals jij, aan het overleven. Langdurig gestrest, emotioneel en lichamelijk overbelast, waardoor psychische klachten overhand nemen.
Rust creëren en balans weer terug vinden, dat zou moeten helpen…Maar het is ontzettend moeilijk, weet alles van. Mij lukt het nog niet, maar ik blijf proberen.
Er zijn al tips benoemd door andere moeders. Je kan ook peuterspeelzaal of kdv proberen. Een ochtend/dag alleen zijn helpt wel. Dat doe ik regelmatig(vond lastig maar heb het los gelaten inmiddels) Mijn zoontje heeft het super naar zijn zin daar. Ik zit zelf te denken aan weekend of zelfs paar dagen weg. Ik weet niet in hoe ver je vriend bijbetrokken is, maar misschien is dat ook een idee(of bij oma loggeren) En dan echt bijslapen en beetje opladen.
Ik heb lang verhaal neergezet(ook beetje van mij zelf afgeschreven) :grimacing:Vaak verlicht begrip van anderen, al is het maar voor eventjes.
Belangrijk is dat de kids gezond zijn en dit gaat ook voorbij, zeggen ze😬
Heel veel succes!


#10

Heftig he! Het is zo een verandering van je leven en al helemaal met een ‘lastiger’ kindje. Het onbegrip van andere vind ik ook heel moeilijk. Vooral van mijn schoonmoeder bijv. Die altijd maar liet weten hoe zij met haar kids de deur uit ging (als baby) en ze overal sliepen enz. Zo had ik het me ook voorgesteld maar helaas, zodra mijn kind met zijn rug de kinderwagen raakte krijste hij al de hele boel bij elkaar. (Achteraf logisch natuurlijk). Je bent idd aan het overleven. Vervelend dat je het ook zwaar hebt. Het is ook zo vervelend dat het zo lang duurt he. Ik wil ook zo graag weer echt echt kunnen genieten (wat ik echt al veel meer kan met mijn kleine hoor). Het zijn bij mij echt momenten als hij weer veel huilt en ontevreden is, dan kan ik snel weer omslaan naar idd een hele donkere wolk boven mijn hoofd. Mijn kleine man gaat trouwens een dag naar de opvang als ik werk en idd ik vraag weleens een extra dag aan. Even rust. Alleen lijkt het alsof je een dag rust heb gehad, dat die kleine man juist weer denkt nu ga ik de hele nacht wakker zijn ofzo… snap je wat ik bedoel.
Ik hoop dat het snel wat rustiger word bij jullie en dat jij je beter voelt!! Heb jij zelf hulp?


#11

Btw… over mijn vriend. Die is zo makkelijk en laat alles maar gaan. Die is zo een type van ‘het komt wel goed’. Wat betekend dat echt alles op mij neerkomt. Ik moet echt aaaaalles regelen, anders gebeurt er niks. Hij denkt ook nergens over na. Ik moet alles voorkauwen… klinkt super triest maar het is waar. Die vraagt nog wat hij hem aan moet trekken. Welke slaapzak hij aan moet met 30graden en vergeet gewoon de zonnebrand enz. Die denkt dat de opvang word aangeboden en dat scholen zichzelf aanbieden. En als hij zich ziek voelt dat de dokter zelf wel voor de deur staat. Ik klink erg gefrustreerd en dat is het ook. Het is echt een punt… we zijn nog samen, maar dat is al zo vaak op een eind punt geweest. Het is een hele lieve vent… maar helpen of oplossingen bedenken enz… Ik kon niet voor mezelf zorgen, wat dus betekende dat ik niet voor ons kookte bijv. In de avond. Niet op mijn werk dagen en niet op mijn vrije dagen. Je zou denken dat hij dat dan op zich neemt, maar nee hoor. Dan maar een patatje, broodje, kant en klaar maaltijd enz. Helaas totaal geen steun. Hoe is dat bij jou?


#12

Ongelooflijk hoeveel overeenkomsten​:flushed::flushed::joy::joy: Alsof ik zelf heb zitten schrijven​:grimacing::grimacing:
Het is idd erg heftig en het duurt lang. Onbegrip is iets wat mij het meest dwars zit… het zijn allemaal goede bedoelingen van de omgeving maar eerlijk heb ik niets aan gehad. En wat je zegt: alsof ik niet wilde dat ons zoontje in de kinderwagen sliep, of in de auto, of dat wij hem
Overaal naar toe konden meenemen… en alle andere voorbeelden.
Inmiddels ben ik beïnvloedbaar door zijn stemming, gaat hij huilen, driften, spoken, ben ik ook van slag en alles is weer zwart…:weary:
Mijn vriend is ook makkelijk, geweldige vent ook. Maar wat je zegt alleeeessss komt op mij neer. Voel me onbegrepen met alle gevolgen van dien, zeg maar(om niet in detials zo openbaar te gaan😬)
Alles zo herkenbaar zeg! Wel erg vervelend en zwaar. Je kan gelukkig meer van je zoontje genieten! Dat scheelt en helpt ook om je beter te voelen.


#13

Tjonge. Dat klinkt wel heel passief. Ben je zijn maatje of een tweede moeder? Ik bedoel het niet kwetsend hoor!
Mannen hebben nou eenmaal niet dezelfde zorg kwaliteiten als een vrouw. Er zijn natuurlijk uitzonderingen.
Maar ik verwacht dat ook niet van mijn man.
Mijn man is ook niet zo handig met kinderen( we hebben er inmiddels 5!) maar wij hebben de taken verdeeld. Hij werkt en ik ben thuis voor de kinderen.
Dat geeft veel rust. Ook als ik dan nachten slecht geslapen heb door een vd kids dan geeft dat niet en doe ik wat rustiger aan in t huis. (Schone Rommel geeft niks) perfectie is idd een valkuil. Je mag een goede moeder zijn, geen perfecte, want die bestaan niet. En vergelijk jezelf niet met een ander. ( van een ander zie je alleen de kant die ze willen dat je ziet)

Kids kunnen de stress vd ouders heel goed aanvoelen, dus zorg dat je ontspannen bent. Neem tijd voor ontspanning, hobby.
De oudste liet ik ook wel eens huilen, maar eigenlijk heb ik dat bij de anderen niet gedaan, want meestal was er een reden voor het huilen. Stress, nieuwe ontwikkelingsfase, angsten, ziekte of pijn.
De tweede heeft ook heel veel gehuild. Hij sliep niet zonder mij. Tja dus na een tijdje lag hij snachts heerlijk op mijn buik te slapen.( de eerste maanden) daarna ging hij in zn eigen bedje slapen. Hij is nu 9 maar nog steeds heel aanhankelijk. En hij is snel gespannen. En bij mij ontspant hij goed.
Ik denk dat hij jou stemming aanvoelt. Is hij niet hooggevoelig?

Iig wens ik je heel veel sterkte toe. Voor je kind zorgen is een pittige taak. Maar ook de mooiste!


#14

Heb je voor je zoontje al eens aan een osteopaat ipv homeopaat gedacht? Heeft mijn zoontje goed geholpen om rustig te worden en goed te slapen!
Succes!!!


#15

Heel herkenbaar, t hele verhaal. Mijn jochie was ook een huilbaby, sliep pas met 2,5 jaar door ik zou zelfs zeggen dat hij een ongelukkige baby was (en ik voelde me natuurlijk schuldig). Is nu een hele moeilijke peuter die geen nee accepteert en alles (werkelijk alles) war je zegt tegen spreekt. Mijn vriend werkt altijd ver weg, dus vroeg van huis en laat weer terug en net zo gemakzuchtig.
Alles komt dus op mij neer, kind naar de opvang brengen (drama) ophalen, koken het huishouden.
En daarnaast werken.
Ook het perfectie puntje is heel bekend, alles moet opgeruimd, de maaltijden afwisselend en gezond enz enz enz.
Ik zit inmiddels in de ziektewet en loop ruim een half jaar bij een psych. Ik ben echt totaal uitgeput.
Mijn jochie huilt nog steeds (in januari wordt hij 4) erg veel.
Het geeft me het gevoel een slechte moeder te zijn en huilende baby’s zijn nog steeds een open zenuw, ik krijg er een totale stress reactie van…warm, zweten, irritatie.
En mijn zoontje merkt alles…ook al doe ik nog zo mn best geduldig en lief te zijn.
Het enige wat ik kan zeggen is ga echt naar een psycholoog, ik ken de drempel ik heb er zelf 2 jaar voor gestaan.
Ik ben toch gegaan, voor mijn zoontje, als ik niet voor mezelf zorg kan ik op emotioneel vlak ook niet goed voor hem zorgen (hiermee wil ik niet zeggen dat jij dat niet kan) maar dat trok me over de drempel.
Ik wilde geen kinderen (niet te zeggen dat ik hem ooit kwijt zou willen, ik hou van hem) maar soms denk ik ‘zie je wel, ik had er nooit aan moeten beginnen, arm kind, een moeder als ik’.
Mn enige troost is dat ik echt mn best doe…

Heel veel sterkte, werp jezelf lekker een week in de ziektewet breng de kleine naar de opvang en stort op de bank voor je verder van huis bent.

Zo, sorry lang verhaal, maar t is zo herkenbaar.


#16

Dank je wel voor je reactie. Uiteindelijk ben ik daar niet meer geweest. Hij ging toen heel goed bij de homeopaat en het was praktisch weg. Het lijkt alleen nu ineens weer wat terug te komen, dus moet er toch weer even achteraan. Ik weet dat hij allergisch is voor behoorlijk wat dingen. Op dit moment gaat het heel goed met mijn zoontje hoor. Hij heeft momenten dat hij nog wel een heel lang achter elkaar kan huilen. En dat zijn even mijn moeilijk momenten.


#17

Echt vervelend voor je joh, wel fijn iemand te horen die voor wie het zo herkenbaar is! Mocht je ooit even je ei kwijt willen… je mag me altijd een berichtje sturen! Super fijn wat herkenning. Heel veel sterkte met alles


#18

Dank je wel voor je lieve bericht… en ja idd… ik vraag me wel eens af of ik nu 1 of 2 kinderen heb. Erg vervelend.
Als ik nu terug kijk op de baby tijd had ik het heel anders aangepakt. Dan had het ook heel anders gelopen en had ik denk ik niet zo in een diep dal gezakt. Ik maakte me zo druk, dat hij maar in zijn bed MOEST slapen . Want ja stel je voor… dat uhh wat eigenlijk? Ik wilde het allemaal zo perfect via de regels en wat ik dacht dat het beste was. Maar achteraf heeft het dat alleen maar zwaarder gemaakt. Ik ben echt blij dat ik niet meer in dat diepe dal zit hoor. Ik heb alleen af en toe even een trigger als hij weer erg veel huilt, dat vind ik moeilijk en kan me even een klap geven. Ik vind het knap hoor dat jij gewoon 5 kinderen hebt! Ik vind het met 1 al zwaar hahaha en dan had jij ook nog eens een huil baby en dan al een ouder kind :speak_no_evil: respect.
Ik denk dat mijn mannetje idd ook wel hoog gevoelig is. Hij wilde als baby met 30gr. absoluut niet slapen zonder tshirt met lange mouwen. Er werd me verteld dat hij waarschijnlijk bwvs al een zuchtje wind langs zijn armen voelde en dat hij dus ‘geborgen’ wil zijn. Hij wil ook niet zonder slaapzak ofzo slapen. Is heel alert. Enz.


#19

Dank je wel voor je lieve bericht en idd alles wat je zegt herken ik zo! Wat vervelend voor je zat je in de ziektewet zit en dat je je zo ‘klote’ voelt. Ik vind het echt heel knap hoe lang jij al door bent gegaan zeg. Niet normaal. Jou mannetje gewoon al 4. Echt ik hoop dat je je snel beter gaat voelen en dat ook je mannetje straks wat minder zal huilen. Wat rust voor jezelf. En ik hoop echt niet dat je jzelf een slechte moeder vind!! Moet je kijken hoe je doorgaat en wat je allemaal gedaan hebt. Heel veel respect voor je. Mocht je ook ff je verhaal kwijt willen, mag je me altijd berichten. Veel liefs.


#20

Fijn om te horen dat je niet meer in een diep dal zit!! En ik heb de 5 kids niet in 1x gekregen he. Dus het gaat stapje voor stapje.
Ja hooggevoeligheid bij kids is best pittig, lijkt soms ook op autisme. Maar geborgenheid en regelmaat, prikkels beperken dan voorkom je heel veel. ( bij ons in t gezin meerdere hoogevoelig)
Nu 1 wat ouder is zie je wat voor mooie eigenschap het eigenlijk is. Maar grenzen bewaken blijft belangrijk.
Wat bij mijn man hielp was juist te laten voelen dat ik hem nodig had( ik doe ook snel alles wel zelf en emotioneel sterk)

Gewoon vaker om hulp vragen, dan spreek je zn mannelijkheid/ridderlijkheid aan. haha
Wel zeggen wat hij mag doen. En vooral geen hints geven of mopperen. Dat snappen ze niet. Vaak is het geen onwil, maar ze voelen dingen niet zo aan als vrouwen. Wij trekken ons alles meteen aan en naar ons toe terwijl zij het van hun rug laten glijden.