Bemoeienis van schoonfamilie


#1

Heyhey,

Ik ben hier vandaag voor de eerste keer en ik wil graag wat delen…
Ik ben nu voor het eerst mama geworden sinds 6 maanden. En mijn partner en ik doen het niet “volgends het boekje”
Mijn partner werkt en ik ben thuis. Ik zorg voor ons kleintje en vind het geweldig dat dit kan en dat ik de ontwikkeling van mijn kleine man van zo dichtbij mag meemaken. Maar hier is met name mijn schoonfamilie het niet mee eens…
Ik krijg continue de vraag; wat wil je met je toekomst? Wanneer ga je aan het werk? Word je wereld nier wat klein? Je ontwikkeling staat stil. Er komt een gat in je cv. Verveel je je al niet? De kleine moet ook naar de creche want hij moet leren delen en met andere leren omgaan (ja hij is pas 6 maanden zoals jullie hierboven lezen)

Continue krijg ik kritiek en met name van de mensen die zelf geen kinderen hebben. Iedere keer word ik in een negatieve discussie gezogen. Sinds ik zwanger ben is dit al aan de gang. Terwijl ik nota benen zwanger ben afgestudeerd (maar daar horen we niks over)…
Ik slaap hierdoor echt slecht. Omdat ik de kritiek moeilijk kan loslaten. Ja het is deels vast jaloezie… maar ik kijk zoooooo ontzettend op tegen al die familiefeestjes! En ik wil het ook niet afzeggen.

Ook doen wij kwa opvoeding het niet zoals andere in de familie het doen. Onze andere jonge neefjes en nichtjes gaan van hand tot hand. Wij houden hem liever bij ons en geven hem niet graag uit handen. Ook omdat de kleine in het begin last had van reflux en daardoor veel huilde. Overigens is het nu een heel leuk vrolijk ventje aan het worden. Maar als hij even huilt nu, krijg ik weer een opmerking; ah is hij nu al eenkennig? (Ik hoor ze denken: dat komt omdat jullie wereld zo klein is)…

Ik wil hier eigenlijk vragen of iemand zich herkent? En wat ik hier tegen moet doen? Ik vind het soms lastig om mezelf te verdedigen of gemeen terug te doen, omdat ik zo niet ben. Ik knik meestal ja en amen… maar de opmerkingen en bemoeienis komt toch best hard binnen…

Meestal savonds denk ik; oh dit en dit en dat had ik moeten zeggen… mja dan is het moment al lang geweest…

Voordat we kinderen kregen was alles koek en ei… maar nu voel ik me soms echt buiten gesloten. Ook omdat de rest wel werkt en dat blijkbaar een verwachting is vanuit de maatschappij van tegenwoordig.


#2

Wat jammer dat je schoon familie zo doet. Heb jij je frustratie al eens gedeeld met de schoonfamilie? Vaak helpt dat. En dan kunnen zij ook hun ei bij jou kwijt. Sterkte!


#3

Ik herken me deels in jouw verhaal… mijn schoonmoeder vond mij ook te “bezitterig” ten opzichte van ons dochtertje en ze snapte ook niet dat wij liever 's avonds geen visite wilden, omdat ze dan overprikkeld was en die nacht slecht slaapt. Ik heb hier met haar over gepraat, ze herkende zich er niet echt in, maar ik heb gewoon mijn grenzen aangegeven en dat moet zij maar respecteren, of ze dat nou leuk vindt of niet! Voor jezelf opkomen is heel belangrijk, jullie zijn de ouders en jullie maken de beslissingen! Succes!


#4

Goedbedoeld advies… pfff
Wij pakken het ook anders aan dan de schoonouders normaal vinden, voornamelijk op het gebied van eten.
Daar hebben we ook regelmatig wel opmerkingen over gekregen.
Als er dan eentje kwam, gaf ik aan dat we inderdaad nogal specifieke ideeën hebben bij de opvoeding, maar dat we onze research hebben gedaan en dit de manier is waar we ons het prettigst bij voelen.
Daarmee kap je op een nette manier de discussie af.
Mochten ze er alsnog op doorgaan kan je met een knipoog zeggen " Ons kind, onze beslissing".
Succes!


#5

Bedankt voor jullie reacties! Ik moet indd sterker in mijn schoenen staan. Ik heb nogal een grote schoonfamilie, die ook stuk ouder zijn dan ik zelf. Dus in hun ogen heb ik al gefaalt omdat ik jong moeder ben geworden en me toekomst heb vergooit. (Ik heb overigens er bewust voor gekozen om jong moeder te worden, en zo super jong ben ik nou ook weer niet… maar hun zijn op hun 35e begonnen en ik 13 jaar eerder)
Maargoed ik heb gewoon een opleiding, maar daar word niet over gesproken en ik zie wel wat de toekomst mij brengt…
Alleen je word tegenwoordig zo afgerekent op het feit dat je EN jong aan kids begint EN dan ook nog is “huismoeder” wordt.

En ja de confrontatie aangaan wil ik wel. Alleen meestal word ik dan in een discussie gezogen waar ik totaal geen zin in heb. Maar ik moet indd meer van me af bijten!


#6

helaas heel herkenbaar het constante kritiek . probeer er inderdaad over te praten en je grenzen aan te geven. het is jullie gezin en jullie kindje niemand anders dan jullie beslissen hoe ze opgevoed word en hoe jullie het doen in jullie gezin. hier na 3 jaar en meerdere gesprekken inmiddels op het punt dat ik haar niet meer wil zien eigenlijk praten werkt namelijk niet en ze vind namelijk dat omdat ze al 2 kinderen heeft opgevoed wij haar niet hoeven te vertellen hoe ze met onze kinderen om moet gaan ( hoog gevoelig zoontje en premature tweeling) helaas voor haar zijn het onze kinderen en zorgt ze er maar haar gedrag voor dat ze de kinderen alleen bij ons ziet omdat ik haar niet vertrouw alleen met de kids.


#7

Voor je kindje en voor jou is het heerlijk dat je er voor hem bent, daar zal je echt geen spijt van krijgen. Mijn oudste is 14 en de jongste (pleegdochter) 4, en ik heb nooit gedacht: was ik maar wat minder thuis geweest. Eerder: ik had meer van ze moeten genieten.


#8

Ja klopt. Ik vind het super fijn dat ik vollop voor me kind kan zorgen. Maar buiten familie om, zeggen mensen ook; ja er komt een gat in je cv en je wereld word klein.
Hadden jullie daar geen moeite mee als “huismoeder”?
Ik word er soms onzeker van… omdat ik denk van ja als ik ga werken ben ik van het gezeur af en hoor ik er wel bij. Maar niet dat ik dat ga doen. Want ik sta 100% achter mijn keuze hoe ik nu met mijn gezin leef. Maar soms pieker ik er wel over…


#9

Ieder mama heeft het recht om met haar kindje om te gaan zoals zij zich goed voelt. De druk die jonge moeders in deze maatschappij krijgen, zijn complete waanzin. Het is heel normaal dat je graag altijd bij je kleintje bent, het goed verzorgt en zeker het eerste jaar is dit voor beide partijen fantastisch. Onze Westerse cultuur van competitie, presteren en vooral geld opbrengen heeft dit totaal om zeep gebracht. Ik ben zelf mama van een grote prachtige dochter die sinds een jaar mama is. Ik laat haar doen en geef alleen advies als ze het vraagt en dan ben ik nog voorzichtig, want ik was ook alleen maar een mama die het goed wou doen en deed ik het altijd goed? We hebben het superfijn samen en hoe meer je jonge gezinnen met rust laat met nutteloze commentaar, hoe beter ze functioneren, beslissingen maken, vallen, opstaan, bijleren…zoals wij het ook hebben gedaan. Wij waren ook helemaal geen perfecte ouders, alleen goede ouders die willen dat hun kinderen gelukkig zijn en comments zijn in deze fase voor niets nodig. Dus doe je eigen ding, geniet, wees gelukkig met je kleintje en sluit je even af van het gebrabbel dat nu helemaal niet belangrijk is.


#10

Dit is voor mij heel herkenbaar! Ik ben ook gestopt met werken toen mijn zoontje (nu 2) is geboren. Ik en mijn man hebben hier heel bewust voor gekozen. Geen moment spijt gehad!! Ook wij krijgen regelmatig de vraag waarom ik nog niet weer aan het werk ben! Thuis blijven kan vandaag de dag blijkbaar niet meer.

En al die goedbedoelde “adviezen” om je heen… Meid, negeer ze!!! Ik kan er een container mee vullen, zo veel van die onzin heb ik (en nog steeds) aan moeten horen. Iedereen, maar dan ook iedereen weet het altijd beter.

En om mij heen hoor ik dezelfde klachten van nieuwbakken moeders. Het is toch nooit goed??? Wat mij geholpen heeft, is om een paar keer flink van me af te bijten! Zelfs paar keer flink ruzie moeten maken, maar je weet als moeder als geen ander hoe je met je kind om moet gaan.

Succes!!!


#11

Trek je er niks van aan. Je doet wat voor jou en je gezin goed voelt en zo hoort het ook.
Bij ons is het andersom. Ik werk fulltime en mijn man is veel thuis voor de kleine. Dan krijg je weer commentaar dat je te veel werkt. Wat een onzin. Wij zijn blij hiermee en daar heeft niemand anders iets over te zeggen. Laten we elkaar wat meer steunen ipv zo te (ver)oordelen


#12

Waw, ik vind de reactie van Bien echt mooi! Dat is echt een intelligente manier om met je kinderen en hún keuzes om te gaan… Heel wat anders dan mijn schoonouders, die vinden dat ze het allemaal beter weten en willen hun gewoontes ook nog eens opdringen.
De reacties van de andere moeders zijn ook zeeeeeeeer herkenbaar. Mijn zoontje was nog maar drie maanden oud en mijn schoonfamilie vroeg iedere keer als ze mij zagen wanneer ik terug ging werken en toen ik vertelde dat ik totdat mijn zoontje zes maanden was zeker nog thuis zou blijven met hem (vond ik belangrijk) draaide mijn schoonvader met zijn ogen. En dit terwijl mijn schoonmoeder zelf anderhalf jaar thuis geweest is voor de kinderen en nadien slechts 1 dag in de week werkte, wat ik haar volledig gun…want ik vind dat een ouder zeker het recht heeft om hiervoor te kiezen, maar dan zou je toch verwachten dat ze het ons ook gunnen.
Echt jammer ook al die commentaar en “goed bedoelde raad”… Sommige mensen moeten echt leren dat er verschillende manieren bestaan om kinderen iets te doen, en dat hun manier niet altijd de enige en de beste is…helaas zullen dit soort mensen nooit leren om anderen hun eigen keuzes te laten maken.

Ik denk dat er heel wat jonge moeders zijn die inderdaad grenzen gaan moeten stellen, maar dat is niet altijd even gemakkelijk… De laatste keer dat ik een raad aan schoonzus die zoontje in bed wou leggen (hij heeft zo zijn gewoontes en specifieke karaktertje en wij als ouder kennen die ondertussen (een beetje)), werden mijn schoonvader en schoonzus boos omdat ze “dat allemaal wel zelf weten” en “het gevoel kregen dat ik hen niet vertrouw”, …terwijl zij wel opmerkingen geven als “pas op op de trap met hem”, of als ik hem tien hij drie maanden oud was en honger had borstvoeding wou geven :“nu heeft hij toch echt geen honger” …en ga zo maar door. Maar dat is dan “goed bedoeld” van hen…en als wij als ouder iets durven zeggen worden ze boos…

Ochja, ik probeer het te relativeren…het blijven de grootouders van mijn zoontje, daarom probeer ik de vrede te bewaren…


#13

Beste “Moeders”

Ik begrijp de reactie van jouw schoonfamilie wel. En uit eigen ervaring kan ik ze geen ongelijk geven. Ik was net afgestudeerd toen ik in verwachting bleek van onze zoon. Bewust heb ik niet gesolliciteerd en bewust ben ik 1,5 jaar thuis gebleven omdat het kon, omdat ik niks wilde missen en omdat ik hem simpelweg niet achter wilde laten op de opvang of oma’s opa’s. Na 1,5 ben ik rustig gaan kijken voor werk maar ik kon toch achteraan aansluiten omdat pas afgestudeerden hoger op het lijstje stonden. Toen ik eindelijk werd aangenomen merkte ik toch dat ik ook wel veel had gemist aan volwassen interactie en voelde mij lange tijd wereldvreemd. Mijn dagelijkse uitstapjes bestonden uit kinderboerderij, boodschappen, speelparadijs. Ik genoot intens van de momenten met onze zoon maar nu weet ik ook dat het ook wel een heel “eentonig” manier van leven is geweest waarin ik mij steeds meer was verloren in alleen maar moeder zijn.

Hoe anders is het nu. Ik werk 3,5 dag in de week. Voel mij topfit, mentaal helemaal weer mijzelf als voor de geboorte. Kleed mij leuk aan, heb fijne gesprekken met collega’s en het aller aller belangrijkste. De momenten die ik nu heb mijn zoon beleef ik zoveel intenser en geniet ik echt veel meer dan de automatische piloot moeder.

Jouw kindje is nog jong dus ik zou adviseren blijf zolang thuis als je zelf wil maar zorg wel dat je een tijdlijn en plan hebt. Ook wil ik je meegeven dat ik denk dat de mensen om je heen het allemaal met beste bedoelingen zeggen (wat ik destijds ook niet zo voelde) en ik heb ervaren dat ze gelijk hebben.


#14

Komt goed.

Soms moet je gewoon een paar keer in- en uitademen en je richten op je eigen leven. Alle opmerkingen van je schouder laten afglijden en tegen jezelf zeggen: komt goed sterker nog het gaat al goed. Je weet toch nooit wat het leven je gaat brengen, natuurlijk is het goed om een plan te hebben maar toch weet je niet wat de toekomst je gaat brengen.